Baie dankie!

Heel erg bedankt voor jouw ondersteuning van mijn werk in Jeffreys Bay! Het was een prachtig jaar voor mij, waarin ik veel heb kunnen ontvangen en geven. Het werk in de kliniek gaat door, je kan het volgen op www.professionalmidwife.com.
God raakt mensen aan, niet toevallig, maar omdat Hij van ons houdt!

"For you created my inmost being;
you knit me together in my mother's womb.
I praise you because I am fearfully and wonderfully made;
your works are wonderful,
I know that full well.
My frame was not hidden from you
when I was made in the secret place.
When I was woven together in the depths of the earth,
your eyes saw my unformed body.
All the days ordained for me
were written in your book before one of them came to be."

Een deel uit psalm 139, een boek uit de bijbel.

Nog even en ik verlaat de zonnige zuidkust om naar de bevroren slootjes van Nederland terug te komen! Isn't that exciting? ;)

Ik heb er zin in hoor! Ik vind het erg moeilijk om het leven hier achter me te laten, (de mensen, het werk, de cultuur, de natuur) maar ik kijk er ook naar uit om weer thuis te komen! Can't believe this year has flown by so quickly! Het leven blijft een avontuur :) Nog een dagje genieten van het zonnetje hier..

Super dat je me hebt ' gevolgd' , misschien tot gauw! Ek sien hulle!

Bongiswa

Vorige week was het zover: 's nachts had ik twee 'Please call me' smsjes gehad van Bongiswa. De volgende ochtend belde ik haar en vertelde ze dat ze in het ziekenhuis lag. De bevalling was begonnen!

Deze tiener ken ik al vanaf het begin van het jaar, ik weet nog dat ze net binnenkwam om te praten over dat ze waarschijnlijk zwanger was. Het hele jaar door heb ik haar regelmatig gezien, verloskundig (controles en echo's) maar vooral als coach en counselor. We hebben veel theetjes gedronken samen!

Ze is 17 jaar en woont met haar moeder, oom en kleine zusje in een sheck. Haar moeder is bijna altijd dronken en soms weken uit huis, zonder dat Bongiswa weet waar ze is. Bongiswa gaat gewoon naar school. Toen ik haar eerst ontmoette, werkte ze zoveel mogelijk als schoonmaakster in de weekenden om geld te verdienenom eten te kopen. Ze had zo'n drie keerperweek eten. We hebben toen een voedselpakket via de kerk kunnen regelen, wat ik maandelijks bij haar thuis kom brengen.

Ik had haar in de zwangerschap gezegd dat ze mij mocht bellen als ze ging bevallen, want ik wist dat ze niemand had als support. Snel ging ik nu dus naar het ziekenhuis, met babykleertjes, wat toiletspullen en wat drinken en eten. Toen ik binnenkwam was ze al helemaal in zichzelf gekeerd door de weeënpijn. Ze wilden eigenlijk een keizersnede gaan doen, want de hele nacht was de ontsluiting hetzelfde gebleven. Maar vanaf dit punt begon ze ineens te ontsluiten: om half 10 kwam de arts even onderzoeken en hij wilde geen keizersnede meer doen. Gelukkig! De hele bevalling ging geloof ik best heel anders dan ik zou doen.. (frustrerend! maar ik kon natuurlijk niks zeggen) ze gingen bijvoorbeeld al persen zonder reflectoire persdrang, en het werd dus ook een VE vanwege slechte cortonen.. in ieder ze baarde een gezonde zoon en ik was superblij dat ik er de hele tijd bij was geweest! Het kindje moest wel in de incubator en werd niet eens even aan haar laten zien, er werd niks gecommuniceerd... ik ging natuurlijk wel alles vragen, maar pas s avonds heeft ze haar zoontje voor het eerst gezien. Bongiswa zelf was nog steeds helemaal in de war, ik denk echt dat het een traumatische gebeurtenis voor haar was. Ze kan zich nu vrijwel niks meer herinneren.

De volgende dag ging ik samen met een vriendin van haar en met Gugu langs in het ziekenhuis. Helaas mocht alleen ik maar naar binnen, welke tactieken ik ook gebruikte.. "ik mocht al blij zijn dat ik naar binnen mocht",omdat ik bekend was bij het personeel (collega's in a way), want normaal mogen alleen maar partners naar binnen. En als je die niet hebt is het jammer.

Haar moeder was nog van niks op de hoogte: Bongiswa had geen idee waardie nu uithing. Gisteren ben ik op huisvisite geweest; het bleek dat de moeder vrijdag even langs is geweest en daarna weer is vertrokken. Haar oom heeft ook niet echt verstand van baby's, dus het is moeilijk voor haar om te weten wat ze moet doen. Vandaag moest ze nog twee examens maken voor school. Die moest ze komen inhalen van vorige week...! Dan ben je een week moeder.. "Ik weet wel dat God de hele tijd bij me is", zei ze. Aan het begin van jaar wist ze niks over God. Ze is echt enorm gegroeid en weet nu ook dat ze een kind van Hem is.

Er was weer geen eten is huis.. het nieuwe voedselpakket komt er snel aan.

Gisteravond kreeg ik weer twee "please call me smsjes". Ik belde haar terug en maakte haar wakker. "De baby heeft gepoept", zei ze. That's good news! riep ik. Ik had haar inderdaad gezegd om even te laten weten wanneer dat zou gebeuren, want dat liep nog niet. Arm kind. Alleen thuis, instructies om haar kind elke 3 uur te voeden, morgen examens en dan bel ik haar wakker...

Bongiswa heeft de mooiste glimlach van Zuid-Afrika. Ik ga haar echt missen!

Holiday

Capetown was LOVELY!

Het was erg leuk om Geert weer te zien en om ook eindelijk eens naar het westen te reizen de de wereldstad CT te verkennen!

Een mooie stad om de beroemde tafelberg heen gebouwd. We hebben natuurlijk de penguins en walvissen en dolfijnen gezien, de kaap de goede hoop, het hoofdcafé in de hoofdstraat met hele goeie banana shakes, de wijnproeverijen bij Stellenbosch, Storms river, het hart van de gardenroute, bloubergstrand, de CT haven en Robbeniland vanuit de verte..:)

jaah.. what can I say? Echt een aanrader allemaal hoor!

Nu werk ik nog.. niet eens meer 4 weken! En ik wil nog veel te veel doen en meemaken hier :)

Vandaag ben ik voor de tweede keer bij een lamme vrouw op bezoek geweest die we in de township hebben gevonden. Ze kan ongeveer alleen haar hoofd een beetje bewegen. Quite bizarre om te zien. We hebben met haar bijbel gelezen en gezongen en gebeden.

Omdat foto's toevoegen op afrikaans internet nog steeds één van de meest frusterende klussen is hier, (ver daarboven prijkt nog 'filpmjes toevoegen') laat ik het maar even één foto vanaf Bloubergstrand.

Liefs aan de lezer!

Beautiful

Beautiful day, beautiful people, beautiful God..

Vanochtend gingen we met een aantal weer de sloppenwijk in met de 4x4 van Trudy. Gelukkig maar, want het had veel geregend de afgelopen dagen, dus veel modder en diepe plassen.

We gingen eerst bij een moeder thuis, waar we al een lange tijd maandelijks komen, de jonge kinderen uit de buurt wegen. Zonodig gaven we vitamine A en gaven we de moeders voedingsadviezen voor hun babys.
Hierna gingen we naar een creche, een klein bedompt houten huisje met een super vrouw die op zo'n 20 kindjes past. We gingen hen ook wegen. Er kwamen spontaan nog allemaal mensen uit die buurt ook met hun kind aangelopen om hen te laten wegen. Vorige maand toen ik er was hebben we alle kinderen gezegend en hen de handen opgelegd. Nu we voorstelden om te bidden, vroeg de 'creche-jufvrouw' of we weer alle kids wilden zegenen. Dat was heel mooi.
Toen we naar buiten gingen, kwam er nog een buurvrouw aan met haar kind. Ze kwam erop dat ze zichzelf lelijk vond. Dat vonden wij niet! We hebben met haar ook gebeden en dit was ook voor onszelf erg mooi en bemoedigend: te zien dat we niet gewoon allerlei kids wegen en moeten werken; maar dat we de Naam van Jezus dragen en Zijn liefde mogen uitdelen.

Tussen de middag heb ik -jawel- geluncht met mn zus en met Marjan, een vriendin. Ze zijn hier voor de komende 2,5 maanden om deels te chillen en deels bij een project voor gehandicapten te werken. Ze hadden vanochtend hun eerste werkexperience gehad en waren helemaal moe! :)

Hierna had ik de Young Moms groep. Er kwamen 5 meiden en we gingen verder op vorige week; toen hebben we het over sex gehad en over hoeveel waard we zijn; veel meer waard dan zomaar ons lichaam weg te geven aan iemand die zegt dat hij van ons houdt (maar meer van seks houd..). Er was ook een professionele cameraman, die een promofilmpje komt maken voor de kliniek. Normaal werkt hij voor grote bedrijven, dus het is heel tof om hem te hebben. Vorige week heeft hij heel veel gefilmd en is hij ook twee keer meegeweest de wijk in. het filpmje zal over een tijdje op Youtube te zien zijn!
We hadden echt een goede tijd met elkaar: uiteindelijk wilden alle meiden de belofte aan zichzelf, hun toekomstige man en aan God maken om vanaf nu weer als een maagd te zijn en te wachten met seks. Ze hebben allemaal zelf een brief geschreven en ondertekend en voor elkaar gebeden. Super bijzonder om te zien!

Zometeen gaan we nog echo's maken met een gynaecoloog en vanavond ga ik door naar m'n laatste mentoring-meeting (vrouwen uit de kerk) van het jaar.

Beautiful loving God!

vanuit the clinic

Molo! Unjani? Ndiphilile, enkosi!
Hallo! Hoe gaat het? Het gaat goed, bedankt!

Dit keer even een kort berichtje vanuit de kliniek.
Trudy en Margreet zijn weer terug van verlof/vakantie. Dus vanochtend waren we weer met z'n allen lekker aan het werk. Vier van ons gingen de wijk in, Margreet zag haar zwangeren, Laura haar baby's, en ik deed even wat kleine dingetjes eromheen.
Het regende, dus bleef het rustig.

Vorige week had ik een bijzondere counseling gehad: iemand kwam binnen met een crisis zwangerschap en dacht erover zelfmoord te plegen. Aan het eind van het gesprek gaf ze haar leven aan Jezus en konden we breken met de leugens die de vijand in haar probeert te planten. Ze voelde zich daarna zo blij en vrij! Heel mooi om mee te maken en te zien hoe onze kliniek ook gebruikt wordt. Ze kwam gister nog even langs om te vertellen hoe goed het met haar ging.

Ik heb een nieuwe buurvrouw en het blijkt dat ik een hele fotosessie heb gehad met haar baby toen die nog 2 maanden oud was in onze kliniek! Hij is inmiddels 9 maanden.. Het is leuk om ineens leuke buren te hebben, we lopen bij elkaar in en uit en checken of het wel goed gaat. Zeker nu mijn eigen huisgenootje even weg is, is het lekker om dat te hebben. Er gebeuren hier toch veel rare dingen, het is echt gevaarlijker dan in Nederland. Maar ik word ook wel door m'n vrienden en collega's in de gaten gehouden nu ik even alleen slaap.

Nog 9 weken en dan kom ik weer terug gevlogen..! De tijd tikt door..
Ik ga nu even lekker lunchen met Margreet!

Liefs!

Yes I know my Redeemer lives!

Afgelopen week waren we in de wijk om weer huisvisites te doen. Ik ga meestal met Gugu samen, vaak wel een paar keer in de week, de wijk in om medische controles te doen en/of mensen te bemoedigen.
Afgelopen woensdag ging er iemand voor het eerst mee, een vrouw van 60 uit Nederland die ook mee wil helpen in de kliniek voor een paar weken.
We gingen naar een huis om melk en eten te geven aan een vrouw met een jonge baby, van wie net de man was overleden. In de Xhosa cultuur zit de vrouw dan op een matras op de grond, in het zwart gekleed, voor een week te rouwen. Ik sprak met haar en bad voor haar. Gugu nam de baby mee, want die moest zijn inentingen hebben. Er ging een nichtje van de vrouw mee voor de baby.
We kwamen uit het huisje en liepen terug naar de auto. Ik vond het al niet zo’n heel lekker buurtje, dus wilde ook gauw terug lopen.
Ineens hoorde ik achter me geschreeuw en zag ik hoe een lange man met een grote zwarte leren jas aan de vrouw die met ons mee was beetpakte en op de grond duwde tussen twee huisjes/krotjes in; een soort doodlopend smal gangetje. Ik stond vlák achter de man en dacht te zien dat hij een pistool in z’n ene hand had. Hij probeerde haar spullen af te pakken.
Nu moeten jullie weten dat een leven hier echt niks waard is voor sommigen mensen. Voor een paar rand, voor een fototoestel, voor een portemonnee, voor een brood.. kunnen sommigen mensen ‘gewoon’ iemand vermoorden. Mensen hebben niks en zien geld.
Het gebeurde allemaal zo snel.. Gugu was al naar de auto gerend en schreeuwde naar mij dat ik moest komen en de politie moest bellen. Als ik naar haar toe zou gaan, zou ik de vrouw dus achter laten in het poortje met die man. De vrouw was aan het schreeuwen voor help. Maar ik durfde ook niet in het gevecht te gaan (en dat zou ik natuurlijk ook niet moeten doen). Toch was dat heel naar, want ik was wel degene die haar had meegenomen en voelde me verwantwoordelijk voor haar.
Er waren inmiddels best wel wat omstanders gekomen en ik riep om hulp naar hen en pakte een man beet en riep naar hem dat hij ons moest helpen. Dat hielp natuurlijk niks; meestal is er in zo’n situatie niemand die voor een andermans leven in wil staan. En bovendien: iedereen hier weet dat die man ’s avonds alsnog naar je huisje toe zou kunnen komen om jou dan te pakken nemen of te vermoorden omdat jij iemand geholpen hebt.
Iedereen van ons was dus aan het schreeuwen en was bang. Ineens stond de vrouw weer naast me en ik riep: RENNEN NAAR DE AUTO! Iedereen rende naar de auto en ik riep ‘alle knopjes omlaag!’ ik gaf gas en weg waren we. Nog steeds waren we allemaal in paniek. Ik probeerde logisch na te denken, maar dat was best moeilijk. Gugu riep nog steeds naar me dat ik de politie moest bellen, maar ik kon alleen maar denken dat we weg moesten zijn. Ik zag dat Coby hevig bloedde, dus ik stopte toch eerst om te zien of het wel goed ging en ze niet elk moment in elkaar kon storten. Maar gelukkig zat de wond naast haar slaap en ook al zat het bloed overal, het stroomde er nu niet meer uit.
Ik probeerde naar het politiebureau te rijden, nam per ongeluk een kleine omweg en daar stond een politie auto. Gugu sprong eruit en ondertussen belde ik de kliniek op. Ik bleef met Thandi aan de lijn, terwijl ik achter de politie aan moest rijden, terug naar de plek waar het was gebeurd. Daar vonden ze een slot dat voor de deuren wordt gedaan, waarmee de man haar had geslagen en wat op een pistool had geleken. De man zelf was spoorloos. We moesten mee naar het bureau om aangifte te doen. Dat gebeurde allemaal denk ik wel anders dan in Nederland. (De politie in deze provincie is het meest corrupt van Zuid Afrika) Zo werd ons ook de vraag gesteld of we wraak wilden nemen als ze hem zouden pakken. Nee, bedankt.
Daarna ben ik nog met de vrouw naar de dokter gegaan, alles was gelukkig goed. Ook nog even naar de brillenmaker, want haar bril lag helemaal in de kreukels.
Nogal heftig was het allemaal.

Maar we hebben meteen ook God gedankt dat Hij ons allemaal veilig heeft bewaard en dat er verder niks was gebeurd. De man heeft niet eens spullen kunnen afpakken! Ineens was hij weg.. dat was toch best erg bijzonder. We weten niet waarom. Misschien werd hij ineens bang (Hij moet nogal vaak de woorden ‘politie’ en ‘help ons’ hebben gehoord), misschien zag hij ineens een engel, maar in ieder geval geloof ik echt dat God ingreep en dicht bij ons was, midden in de paniek en in alles. Hij stond niet toe dat er meer gebeurde.
Ik heb me eigenlijk nog nooit echt onveilig gevoeld in de wijk, dat had ik toevallig een dag ervoor nog tegen vrienden gezegd. Soms misschien even, maar dan ga je toch ook gauw weg.
Ik voelde me al niet zo veilig op dat moment op die plek en had daarnaar moeten luisteren en gewoon niet moeten gaan. Uiteindelijk wil God elke stap leiden en kan het idee wel goed zijn, (om die vrouw op te zoeken) maar niet op dat moment.
Het was voor mij gewoon voor het eerst dat ik echt in aanraking kwam met zoveel geweld, dus dat was wel even traumatisch. Maar geweld is er nu eenmaal.
Ik wil mezelf dus ook zeker niet gaan opsluiten om te voorkomen ooit weer geweld te zien.

Laura heeft die middag meteen voor me gebeden en ik heb vanochtend in de kerk ook voor me laten bidden. Ik wil niet dat angst nu in iets de overhand gaat krijgen, maar geloof. (Onze twee basisemoties voor alles: angst en geloof). Ik wil niet dat m’n geloof nu kleiner word of God me wel beschermd, maar juist groter.
We leveren natuurlijk een geestelijke strijd (nu ook in het fysieke), maar we mogen er zeker van zijn dat God niet toestaat de vijand een vinger aan ons legt. Hij ís mijn beschermer. Hij houdt van mij en heeft mij vrijgekocht; ik ben de dochter van de enige God, de Koning. Ik hoef dus nergens bang voor te zijn. En ik mag, naast dat ik me beschermd weet, gewoon vragen om wijsheid en handelen vanuit wijsheid.
Oja, ik ben trouwens niet boos op de man zelf. Ik zie het echt als het kwaad dat in hem zat en de overhand nam. Die man moet een verschrikkelijk leven hebben. Maar God heeft hem net zo lief als mij en jou. Alleen God kan zijn ogen openen om te laten zien dat er ook een écht Leven is. We strijden niet tegen vlees en bloed (dat zijn onze medemensen!) maar tegen machten en overheden van de duisternis. (Kijk maar in Ef 6:12)

Ik voel een grote blijdschap in me komen en ik zing: ‘The enemy has been defeated, death could not hold You down, we’re gonna lift our voice in victory, we’re gonna make Your praises loud!’ (Shout unto God- Hillsong United)

Special

Afgelopen week kreeg ik een hele speciale en leuke surprise...:

Zonder dat ik van iets af wist, werd ik tijdens werktijd ontvoerd naar het strand en stond Geert daar ineens met een bos bloemen op me te wachten!

Ik wist helemaal van niks en kon niet geloven dat hij er zomaar was, voor een (lang) weekend!

Het was Super om weer voor even bij elkaar te zijn! :)

Iedereen hier (inclusief ikzelf) vinden het verhaal helemaal geweldig!

Onlangs zijn we als kliniek op de tv hier geweest en echt verbazend veel mensen in de omgeving hebben het gezien. Het ging met name over de baby-safe; dat we een mogelijkheid bieden voor mensen die echt hun kind niet kunnen houden. Hieronder een plaatje van Gugu en mij tijdens een gezondheidscampagne (lijkt wel koninginnedag) vorige week in een gekke bui, waarin die baby-safe nog eens geshowd wordt.

Feestdagen en verkleed-acties, daar kunnen ze hier wat van..! Zo was er twee weken terug een casual-day, waarop iedereen verkleed naar het werk mag komen als je een sticker koopt voor het goede doel en die op je kleding draagt. Dit jaar was het thema 'sport'. Huisvisites, echo's en counselling in een jog-outfit; weer eens lekker wat anders! ;)

De mobiele kliniek (lees: meestal mijn Golfje volgepropt met spullen) lijkt wel meer te gaan uitbreiden: we doen veel huisvisites bij pasgeborenen en wegen baby's en kids tot +/- 3 jaar en geven voedingsadviezen en vitamine A en delen kleding uit. Pas had ik een lekke band en toen ik die met wat hulp vervangen had, ontstond er spontaan een nieuwe weegplek: door de 'commotie' waren bijna 50 moeders met jonge kinderen langsgekomen of hadden van elkaar gehoord dat wij er waren!

Liefs vanuit een lente-achtig 'en-we-braaien-nog-steeds-lekker-door' Jeffreys!

Home visits and friends

Dit keer lekker plaatjes kijken ;)...!

Trudy: 'Het lijkt wel een pop!'

Onderweg naar een huisvisite passeren er even zo'n 1000+ koeien..

'Never give up!! Jesus loves you', staat er op het raam.

M'n tas op de 4-wheel-drive-car die je hier soms wel nodig hebt met de visites.

Trudy die met een moeder met baby praat.

...erg arme huisjes..

Met friends op strandwandeltocht.

Collega-avondje. We zijn inmiddels met zn 16en! En kunnen goed lol maken samen..!

Met vrienden dagje weg, als tarzan&janes boven watervallen hangen.

Stuff

Ik zit op m’n balkonnetje in de late zondagmiddag. De vogels fluiten, de lucht is blauw, ik zie palmbomen, bergen en een stukje zee. Het lijkt wel zomer vandaag! Gelukkig kan ik dat nu typen zonder iemand van jullie jaloers te maken.. ;) Ik heb net lekker langs het strand gelopen en allemaal supermooie schelpen gevonden. De natuur blijf ik nog steeds heel mooi vinden en ook heel rustgevend. Nog steeds ben ik ook erg blij dat ik hier ben!
Twee weken geleden was ik jarig. Eigenlijk doen ze hier vaak helemaal niet zo veel aan verjaardagen en feliciteren ze al helemaal niet iemand anders met iemand’s verjaardag. (‘Gefeliciteerd met …’ vinden ze erg raar) Maar ik heb het gewoon ‘op z’n Nederlands’ gevierd en na de kerk was ons huis vol met visite. Ik had allemaal taarten gebakken (ik ontdek nog nieuwe talenten!) en het was echt gezellig. Aan het eind van de dag vond ik het toch een beetje jammer dat er alleen maar mensen waren die ik nog maar korter dan een half jaar ken en jullie niet! Beetje bittersweet. Iedereen bedankt voor de kaartjes en sms-jes!

Donderdag ben ik bij een school geweest waar ik voor de tieners mocht spreken! Een tijdje terug had ik DVD’s besteld die ik zelf tijdens de cursus voor counselling had gezien. Echt een supergoede DVD om te zien voor tieners! Hij heet Sex has a price tag. Het gaat erover dat als je sex hebt buiten het huwelijk, je er de prijs voor moet betalen. Het gaat niet alleen in op de gevolgen van zwangerschap en Aids, maar het benadrukt juist de vele andere geslachtsziekten (die bijvoorbeeld onvruchtbaar maken) en de emotionele pijn. Ik was maandag naar de school geweest om te vragen of we als kliniek dit mochten laten zien en daarna wat vertellen over wat wij doen en wie we zijn. Woensdag kreeg ik een telefoontje van een docent die hem had gezien die helemaal LAAIEND enthousiast was over de DVD. Eerst had hij hem zelf gezien en daarna had hij zijn drie kinderen erbij geroepen en hadden ze het met de hele familie bekeken. Ook zijn kinderen vonden hem erg goed. Hij ís ook erg goed :). Anyways, ze wilden, inclusief de prinipal, dat ik de volgende dag zou komen. Eh.. J aan het eind van de middag was het gelukt om een geluidsman te regelen en donderdagochtend vroeg waren we in de school. Het is een colored school in Humansdorp (stadje hiernaast). Daar gaan ook veel tieners uit Jbay heen. Ik kreeg te horen dat er twee shifts zouden komen van dit keer alleen de meiden: 800 meiden in totaal!. Woohh.. wat een kans! Ze wilden het eerst eigenlijk alleen voor de 15jarigen doen, maar vonden dit zo belangrijk dat ze alle meiden wilden hebben. Ik vond het zo tof. In plaats om aan 1 of 2 meiden in de counsellingsroom te praten over waarheid, kon ik dat nu aan zoveel meiden vertellen..! De leraren wilden namelijk ook graag dat er christelijke moraal zou worden verteld.
Ik vertelde bijvoorbeeld over wat de zwangere tieners zeggen die ik zie. Ook vertelde ik over dat we allemaal leven met een soort gat in ons hart en dat we op zoek zijn naar echte liefde. Dat we vaak zoeken voor liefde op de verkeerde plekken. Je wilt liefde, erkenning en bevestiging, maar alleen God kan die maar echt geven. Hij zegt over ons dat we zeer goed zijn! Hij heeft over ons nagedacht en ons gemaakt. Ik zei tegen de meiden dat ze het waard zijn om niet zomaar hun lichaam weg te geven. Jezus heeft de hoogste prijs voor hen betaald. Zorg goed voor jezelf. God is ook degene die het huwelijk heeft bedacht. Hij weet hoe het werkt. Dat zei de DVD ook: als je daarbuiten gaat, betaal je de prijs.
Voor de Navigators: de meiden vonden de vergelijking met de gazelle (sprinkbokkie noemde ik het hier) en de leeuwen helemaal geweldig! Haha!
Ik heb het ook even over seksueel geweld en verkrachting gehad. Een ander en moeilijk onderwerp, dat maar weer laat zien dat als seks misbruikt wordt, hoeveel dat ons hele wezen beïnvloedt.Ik heb ze aangemoedigd om te komen praten met ons of iemand anders als dat met hen gebeurd is. Volgens de statistieken wordt in Zuid-Afrika elke 26 seconden een vrouw verkracht en elke 24 uur een minderjarige.. Shocking..
Ik heb de meiden uitgelegd dat ik in een crisispregnancy centre werk, dat we zwangerschapstesten doen, HIV testen, counselling in zwangerschap, etc.
Veel meiden kwamen na afloop mij een knuffel geven. Heel veel kwamen om het nummer vragen van onze kliniek. Het blijkt dus (helaas) erg nodig te zijn..

Gisteren ben ik even bij een begrafenis geweest van iemand uit de wijk. Ik kende hem niet zelf, maar ik had de dag ervoor een sms gekregen van een vader van een tienermoeder die ik coach. Hij vroeg of ik scones kon brengen voor een begrafenis van zijn buurman, omdat de familie zich niet zoveel kon veroorloven. Ik dacht eerst: ‘mm.. ik weet niet of ik nu niet een beetje verkeerd word gebruikt’, maar snel dacht ik gelukkig: ‘waarom ook niet?’ Die mensen hebben niks, het is een goede reden voor mij om scones te leren bakken, (wat trouwens super-easy blijkt) iemand vraagt wat aan mij wat ik makkelijk kan geven en ik wil ook wat meer leren van hoe begrafenissen hier gaan.
Eigenlijk word je hier een beetje geacht om in de weekenden niet in de sloppenwijk te komen, omdat het te gevaarlijk is, maar goed. Ik belde de man gewoon, zodat hij aan het begin van de wijk bij me in de auto kon stappen. Ik heb hem van alles gevraagd over hoe begrafenissen hier gaan. Het blijkt dus dat het nog belangrijker is dan bruiloften. Er komen meestal zo’n 200 tot 400 mensen. Elke avond is er al een soort bijeenkomst en dan in het weekend worden de mensen begraven. Het HIV+ percentage is hier het hoogste ter wereld, namelijk bijna 20%. Dus elk weekend hebben ze wel iets van 8 begrafenissen in de wijk. Wel iets om stil van te worden. Zeker omdat ik die kant tot nu toe echt nog niet had gezien (wel zieke mensen gezien). Maar in de sloppenwijk staat het weekend, élk weekend dus in het teken van begrafenissen, of in ieder geval is het iets heel normaals. Alle pastors van de wijk worden geacht om naar alle begrafenissen toe te gaan. Het is iets wat bijna de hele dag kan duren, en waar mensen gewoon in en uit kunnen lopen. Er wordt veel gezongen en stukjes uit de bijbel gelezen (in dit geval, ik weet niet hoe dat gaat als mensen niet christen waren). De vrouwen van de familie zaten allemaal binnen in het huisje naast de kist en moeten daar de hele tijd zitten. Buiten was een klein tentje opgezet. De overledene was ook een jonge man, hij was iets van dertig geworden. Voor wie een goeie film (hij is wel zielig!) erover wil zien, kan ik de film Yesterday aanraden!

Sinds een tijdje ga ik trouwens iedere week naar de oefenavond van de kerkband. De band is echt supergoed, met veel professionals. Ik wilde al een tijdje drummen want dat MIS ik soms echt! Inmiddels heb ik een keertje mogen laten horen wat ik een beetje kan en heb ik drumstokjes gekocht. Het leuke is dat het bij de band veel meer om ‘fellowship’ met elkaar gaat dan het echte oefenen. Er zijn vaak wel iets van dertig mensen en we bidden met elkaar en gaan bijvoorbeeld eerst met elkaar God aanbidden. Ook delen we dingen met elkaar die we bijvoorbeeld die week geleerd hebben van God. Na een uur gaan dan alleen de mensen die zondag spelen met elkaar oefenen. De bandleiders zijn twee zendelingen uit Canada die voor deze reden hier zijn. Echt twee supermooie mensen: niet alleen erg muzikaal, maar ook toffe geestelijke leiders. Maar wie weet kan ik een keer echt gaan drummen, dan laat ik het wel weten!

Weer genoeg nieuws! Ik mag een hoop dingen zien en meemaken. Dank aan de Heer!

Filmpje: in de school deed de geluidsman even een korte opening met de meiden :) Foto’s: everybody smile!

Bezoek

Een tijdje terug hadden we een keer een zwangere tiener verwezen naar het ziekenhuis. Twee weken geleden was ik in de wijk samen met Gugu, een Xhosa vrouw uit de wijk die nu ook bij ons in de kliniek werkt. De moeder van de tiener kwam naar ons toe rennen toen ze m’n auto zag. “Tess!, my daughter delivered her baby five days ago and she is still in the hospital!” Ze vertelde aan Gugu in hun eigen taal alles wat ze wist en gaf ons een telefoonnummer van een kennis die ook in het ziekenhuis lag.

Ik heb via haar naar het meisje gebeld en besloten om er de volgende dag heen te gaan. Niemand van ons was ooit nog in dat ziekenhuis geweest. Ik nam Gugu weer mee, die de weg wel wist. Het was bijna een uur rijden. Bij de receptie, toen ik haar naam zei en vroeg waar ze lag werd er door allemaal papieren gekeken.. en niet gevonden. Ze hebben nog geen computers daar. Ik overtuigde de man dat ze er wel moest zijn en ik mocht naar allemaal afdelingen bellen.. uiteindelijk werd ze door een verpleegkundige naar beneden gestuurd.
Het was goed om haar te zien! Ze was echt alleen. Alleen haar moeder had haar een keer bezocht. Haar kindje woog maar 1,7 kilo en was geboren met een infectie (TORCH voor de kenners). Ik mocht mee de couveusekamer in en keek hoe de tiener heel makkelijk even wat melk uit haar borst haalde (niks geen borstpomp!) en dat in een spuitje deed wat regelrecht het maagje van heer zoontje in ging.
Na even gingen we naar boven, waar ik zag dat ze haar kamer deelde met nog zo’n 25 anderen. Bedden strak naast elkaar.

We waren gewoon met elkaar aan het praten en na een tijdje vertelde ik haar de gelijkenis van het verloren schaap, dat de Goede Herder die komt opzoeken en terugbrengen op zijn schouders. Een eindje verderop zag ik een vrouw op haar bed zitten die na een tijdje was gaan huilen. Ik liep naar haar toe om haar te troosten en lekker te laten huilen. Ik had haar net ook gezien in de couveuse kamer en vroeg of ze ook een prematuur kindje had gehad. Ze vertelde dat dat zo was en dat ze zich erg alleen voelde. Er was nog geen bezoek geweest. Haar moeder had ze al geen acht jaar meer gezien, die was een keer gewoon vertrokken. Daarna was ze bij een tante gaan wonen, waar ze christen is geworden. Ze had het verhaal herkend wat ik had verteld. Nu woonde ze bij een andere vrouw, omdat het bij haar tante te vol was geweest voor haar. Die andere vrouw accepteerde niet dat ze naar de kerk ging en dat ze geloofde. Ze wist nu niet waar ze heen moest gaan als ze straks ontslagen zou worden uit het ziekenhuis: die andere vrouw was ook vaak dronken en daar wilde ze haar kind niet naartoe meenemen.
Ik vroeg hoe oud ze was. Ze was 17.. ik had haar ouder ingeschat toen ik haar zag.
God had echt visite voor haar geregeld! We konden er voor haar zijn, liefde geven. Zij en de andere tiener waren al een beetje vriendinnen geworden. We hadden eten gekocht voor ‘onze tiener’, omdat ze daar niet zoveel lekker goed eten krijgen. Ik fluisterde haar in om het eten ook te delen met haar vriendin.

Ik stelde voor om de week erna weer te komen. De vriendin vroeg of we dan een bijbel zouden willen meenemen. Natuurlijk! We hebben voor hen en hun babys gebeden en nog foto’s gemaakt.

Afgelopen vrijdag waren we er dus weer, met eten, een bijbel en foto’s van hen van de vorige keer. Met allebei de baby’s ging het al een stuk beter; ze waren uit de couveusekamer en naar een prematuren-kamer gegaan.
Onze nieuwe tiener wilde van alles opzoeken in de bijbel en met ons lezen. Ik zei dat ze haar vriendin er ook over moest gaan vertellen.

Het was echt super om te zien dat God echt op Zijn Kinderen let en ons op dat moment ook had gestuurd voor het andere meisje. Ik heb haar die eerste keer al verteld dat ik waarschijnlijk wel een voorlopig onderkomen kan regelen voor haar weer via onze kerk. Het is echt een prachtige meid!

Bij deze nog een kiekje van de twee meiden! :)

Little girl sent away from home..

Lieve lezers! Bedankt voor jullie meeleven zeg!

Vorige week maandag heb ik voor het eerst een tiener gecounseld die ik echt wilde opvangen ergens. Dat heb ik eigenlijk wel veel vaker, maar deze tiener vertelde dat ze geen plaats had om te slapen, omdat haar ouders haar sloegen en haar niet wilden hebben vanwege haar zwangerschap.

Via de kerk hebben we een huis kunnen regelen waar ze een week kon blijven, zodat ik in die week met haar verder kon praten en aan de slag kon om te zoeken naar een goede oplossing voor haar. Dinsdag heb ik contact gehad met de sociale werker.

Ik wist natuurlijk niet waar ik aan begon: ik ben geen sociaal/maatschappelijk werker en ken de regels van dit land al helemaal niet. Elke stap die ik deed was nieuw voor mij. Ik zocht haar elke dag op en heb gepraat met allerlei partijen: moeder en stiefvader, vader, 'schoonmoeder',.. vriend is er helaas nog niet van gekomen. Het was leuk om dit samen met de social worker te doen: een Xhosa vrouw van 26 die heeft gestudeerd en heeft gekozen om dit werk te doen.. wat HUGE is. Ze heeft een erg groot deel van de sloppenwijk helemaal voor haar eigen rekening en eigenlijk zijn bijna alle gezinnen wel probleemgezinnen.. Het alcoholmisbruik is vreselijk hoog, waardoor er echt vanalles misgaat in de wijk.
Zij had dus ook niet altijd tijd om mee te gaan en dingen te regelen. Ze kon het meisje ook niet zelf ergens opvangen, want nergens is een opvanghuis voor die zwangere tieners opvangt..

Met het meisje heb ik een notitieboekje en pen gekocht en elke keer heb ik haar huiswerk meegegeven van wat ze moest doen. Ze was niet erg spraakzaam, dus het hielp wel. Het bleek ook wel dat zij wat dingen had gelogen. Wat ik ook zou doen misschien als ik zo opgevoed was als zij. Ze had haar ouders net zo hard teruggeslagen. Wat ik ook zou doen misschien als ik met dronken ouders die sloegen was opgegroeid.
Ze was vooral op zoek geweest naar echt liefde. En met een vriendje een ongepland avondje gehad en zwanger geraakt. Ik begrijp het helemaal.
Ze is niet een tiener die helemaal zielig is. Ze is gewoon een rebellerende tiener. Met een jong hart, die graag een goede moeder en vader had gehad en nog nodig heeft.
Ze kijkt uit naar haar baby. Ze heeft me al de naam verteld die ze wil gaan geven..

Op haar schriftje zag ik op de voorkant allemaal hartjes gemaakt met 'Tessa I love you-teksten' erbij. Mijn grote bedankje van haar.
Deze week is het voor elkaar dat ze bij haar vader kan gaan wonen, die haar niet slaat. De baby zal bij een oma in een stadje verderop gebracht worden, zodat zij terug kan naar school. De vriend zal nog eens een goed gesprek met zn ouders moeten hebben en keuzes moeten maken over wat hij gaat doen. Bij zijn familie kan ze niet terecht, want ze is zwarter dan hij en armer dan hij.
Maar ik hoop dat God haar dwars door deze situatie heen van binnenuit gaat veranderen. Dat ze een nieuw mens word. Heb haar een bijbel gegeven en ze is al druk begonnen met die te lezen en dingen op te schijven.
Mee bidden voor haar mag!

Africa's natuur en politiek..

Een tijdje geleden ging we met de kliniek (drie van ons) op een outreach naar Transkei. Dat was een landje in Zuid-Afrika, net zoals Lesotho, maar waarvan de grenzen nu open zijn. Het is er erg primitief, echt Afrika.. Overal ronde huisjes in alle kleuren met rieten daken, vrouwen met kruiken, riet of hout op hun hoofd, weinig verkeer, overal vee, een heel gemoedelijk leven zou je kunnen denken. Maar wat bijvoorbeeld een probleem is, is dat er overal grote loopafstanden zijn naar klinieken. Wij hebben gekeken of we misschien in de toekomst, in een dorpje waar al lang contacten liggen vanuit de kerk, een kliniek kunnen gaan opzetten.
We zijn langs een aantal klinieken gereden, wat allemaal echt ver rijden was. Zo kwamen we ook in een kliniek ergens die er echt supermooi uit zag en waar alles echt helemaal goed geregeld was, er iets van acht verpleegkundigen werkten, etc. Ik zei: hier moet echt wel een goede manager achter zitten! Maar wat bleek nou? De arts die ons meenam langs al die klinieken vertelde dat de manager van deze kliniek 8 verschillende klinieken in die buurt onder z’n beheer had. Dit was de kliniek in zijn eigen dorp, daar ging al het geld naartoe. De andere klinieken hadden helemaal niks: vaak maar één oude verpleegkundige, weinig materialen en soms nog niet eens een deurklink om de deur mee dicht te doen..

Deze instelling vind je helaas overal terug. Zo ook in het ziekenhuis waar wij mee werken vanuit onze kliniek. Er is op dit moment geen enkele gynaecoloog meer werkzaam, omdat ze nooit goed genoeg betaald kregen. (dit gaat om een overheidsziekenhuis, dus niet om privé artsen). Waar komt dit door? Grote kans omdat er in deze buurt ook veel ‘witten’ wonen en de artsen vaak ook wit zijn. De managers die in de ziekenhuizen zijn geplaatst zijn gekozen door een ‘zwarte regering’ en kunnen daar wel eens moeite mee hebben.. Echt erg lastig: nu moeten alle mensen naar een grote stad worden gestuurd. Vaak als wij dat doen hebben de mensen geen vervoer ernaar toe en als het geen spoed heeft, moeten ze soms dagen wachten tot er een ambulance (taxi…) die kant op gaat.

Een ander project waarvan ik weet krijgt nog geen vergunning van de burgemeester totdat er aan hem belooft wordt dat zijn kinderen dan naar de universiteit kunnen of er een zwembad in zijn tuin wordt gebouwd.
Machthebbers hebben dus grote macht en (zoals overal) kunnen daar proberen zelf beter van te worden..

Hierbij nog even een paar mooie plaatjes van Transkei. Wat een schitterend land is Zuid-Afrika toch he!

Helemaal heerlijk weggeweest op vakantie en weer helemaal heerlijk terug in het leven in en rondom de kliniek!

è We hebben een tijdje terug voor het eerst een baby gehad die werd afgestaan door haar moeder. De moeder durfde haar kind toch niet in de babysafe te leggen en kwam het gewoon brengen. Ik sprak haar een paar dagen later en toen wilde ze hem toch weer terug.. Ze was HIV+ en wist eerst niet wie er voor haar kind zou moeten zorgen als ze zou overlijden. Een paar dagen later had haar broer gezegd dat hij dat natuurlijk zou doen. De baby was door een fout van de sociaal werker al bij een vastgezin geplaatst.. maar het kind is nu alweer terug bij de moeder. Een hele heisa als je het mij vraagt. Binnenkort komt ze weer bij me op gesprek.

è Een moeder kwam bij me op nacontrole. Ik vroeg hoe het ging. Het ging niet goed. Ze had haar baan verloren vanwege de bevalling en de tijd erna toen ze niet kon werken. Haar man kon geen baan vinden. Ze was bevallen van haar derde. Sociale uitkering hebben ze hier nauwelijks. Ze had nog eten voor een paar dagen voor de kinderen, dan was het op. Haar borstvoeding was niet genoeg omdat ze zelf niet veel meer at. Ze gaf haar baby water bij. Ze was hopeloos en huilde bij me uit. Het raakte me echt, te meer omdat ik zelf ook niet veel kon doen; een paar goede adviezen, wat kleding en gebed maar ik kan haar niet aan inkomsten helpen.

è In controleerde een zwangere tiener die nauwelijks Engels sprak. Ze had een te hoge bloeddruk en eiwitten in de urine. Geen goed teken. Waarschijnlijk ongeveer 34 weken zwanger. We hadden haar al eerder naar het ziekenhuis gestuurd en de laatste keer (bleek nu) was ze gewoon weer naar huis gestuurd zonder dat ze ook maar iets op de kaart hadden geschreven. Ze had de hele weg naar huis moeten lopen, omdat ze geen geld had voor een taxi. We regelden nu weer een ziekenhuisopname voor haar. Ze werd opgehaald door de ambulance, waar nog minstens vijf andere mensen inzaten op weg naar het ziekenhuis in de grote stad. Daar ging ze dan, moederziel alleen. Haar moeder (die in de zwangerschap al nooit echt geïnteresseerd leek te zijn) hadden we er niet van kunnen overtuigen om mee te gaan. Misschien hebben ze het kindje wel gehaald. We weten het nog niet, want we kunnen nog niemand te pakken krijgen..

è We (Trudy, Gugu en ik ) gingen de wijk in kraamvisites te doen. De eerste was niet thuis: de moeder was weer aan het werk en de premature baby bleek al overleden te zijn.. Later kwamen we in een huisje waar bleek dat er een premauurtje van 6 maanden was geboren en nu na 11 dagen al een week thuis was. Het kind was waarschijnlijk besmet en had al medicijnen gekregen, maar slechts één van de drie die ze moeten hebben. Ik ging het kindje wegen, dan zie je ook op het filmpje hieronder dat Trudy maakte. We hebben het kindje en de moeder kunnen doorsturen naar NoahsArc, een opvang voor zieke kinderen van het Victory4All project. Bij dit kindje waren we waarschijnlijk wel op tijd geweest.. Bij een ander huis kwamen we een moeder tegen van 16 jaar oud. Ze wil graag voor coaching komen op de kliniek. Ben blij dat ik haar heb gevonden.

è ’s Middags zag ik twee tieners die ik ging coachen. We hadden het erover wat het nou betekent om Jezus te volgen. Eén zei dat ze zich nog niet goed genoeg voelde omdat ze een hoop verkeerde keuzes had gemaakt en omdat er veel verkeerd was gegaan in haar leven. Ze deelde daarvan. Alles wat we in die rugzak van ons stoppen en met ons meedragen, (dingen die ons zijn aangedaan en dingen die we zelf verkeerd hebben gedaan) maakt ons leven zo zwaar en gebonden. Jezus wil die rugzak van ons afnemen. Ons vrijzetten. De meiden begonnen allebei te huilen toen ze merkten dat God ze liefhad en tegen ze sprak. Er gebeurde mooie dingen in hun harten. Ik kan niet alles hier op gaan schrijven, maar we hadden een heerlijke middag en ik merkte echt dat God in de kamer was!

è Er kwam een vrouw binnen voor een zwangerschapstest. Helemaal opgelucht was ze dat ze niet zwanger was. Ze wilde alweer weggaan, toen ik zei dat het me leek dat ze opgelucht was en me afvroeg hoe dat kwam. Dat heb ik geleerd op de counselingscursus..: digging deeper J. Ze had een vriend die graag een kind met haar wilde. Maar ze wist niet of ze dat zelf wel wilde. Tijdens het gesprek besefte ze dat ze eigenlijk vooral zou willen dat hij voor háár zou gaan. Dat ze dat waard was, ondanks was ze had geleerd aan ervaringen in het verleden. Nog blijer dan ze al was ging ze naar huis. Ze wist nu wat ze wilde: een gezonde familie.

Mn weekprogramma ziet er nu wat anders uit:

- maandag werk ik in de kliniek en probeer ik vooral counselingsgesprekken in te plannen- voor zover die in te plannen zijn

- dinsdag werk ik in de kliniek en ben ik in charge: dus de moeders en de babys die binnenkomen daar ben ik verantwoordelijk voor

- woensdag doe ik s ochtends kraamvisite en ‘s middags tienercoaching

- donderdag kan ik samen met Margreet s ochtends echo’s maken en geef ik s middags zwangerschapsles

- vrijdag ben ik weer ' in charge' en probeer ik aan protocollen te werken

Tussendoor gebeurt er vaak van alles, dus veel zegt het allemaal niet. Maar toch, het is alweer zo veranderd met het begin dat ik maar weer eens een update wilde geven ;)

Ik wil nog even tegen jullie zeggen: ik ben zo blij met jullie! Superbedankt voor al het meeleven. Ik voel me hier echt gedragen!

Zomaar een dag

Een dagje in Jeffreys, om jullie eens een indruk te geven van hoe een dag er bij mij kan uitzien..!

Om 07.30 doe ik mn ogen open. Het is al veel te licht in m’n kamer. Na even ontdek ik een sms van m’n collega: ben je om 08.00 uur op de praktijk? Ai.. verrassing.. dat wordt even haasten.
Snel ontbijt ik met rusks (een soort harde lekkere cracker) die ik in m’n thee doop, kleed ik me aan en pak ik m’n spullen die ik vandaag denk ik nodig zal hebben. Ik spring in m’n auto en rijd langs de kust op een stralende morgen naar onze Healthy Mom and Baby clinic.
Om 08.15 doe ik mee in de vergadering op de praktijk om de nieuwe week met elkaar door te nemen. Omdat we nog veel dingen aan het opstarten zijn, is er altijd veel overleg nodig – de hele dag door. :) We hebben nu een vaste ochtend ingepland voor de echo’s die we sinds kort maken. Ik vraag onze assistente of ze wat telefoontjes voor me kan doen.
Om 08.45 sjees ik naar de Pellsrus Clinic; de drukke, vieze en chaotische kliniek in de sloppenwijk. Ik probeer daar veel te werken op maandagen en donderdagen, om ze een handje te helpen in alle druktes. De laatste tijd loopt het alleen wat stroef dus ik wil nu even praten met de hoofdnurse, voordat de echte chaos daar begint. Ze vertelt me dat een manager uit een ziekenhuis in een stadje hier dichtbij haar heeft gevraagd om eerst haar te bellen voor ik weer ga werken. We gaan dus bellen, maar er wordt niet opgenomen. Ik weet om wie het gaat; de verhalen gaan dat ze er eigenlijk nooit is en vooral geniet van haar machtspositie. Ze is niet opgeleid om te managen en niemand neemt haar meer serieus.. Maar ze heeft dus wel de macht om mijn vrijwilligerswerk te stoppen. South-Africa. Ik laat de verpleegkundige nog wat instructies achter: als er te veel zwangere controles zijn die ze dan normaal naar huis sturen, moet ze hen naar ons sturen. Make sure you tell all your staff! We counselen nu ook crisiszwangerschappen. Alle sociaal belaste zwangerschappen voor wie ze geen tijd hebben, moeten ze naar ons toesturen. Speciaal tienerzwangerschappen. Ook de ladies bij de balie vraag ik om dit te doen.
09.15. Terug bij onze kliniek en overleg met Margreet. Besloten om de Pellrus kliniek voorlopig te laten voor wat het is: ik heb hier genoeg te doen. Boven is er al een groepje van allerlei mensen vanuit onze kerk die in de sloppenwijk werken begonnen met bidden. Ik stap in. Halverwege komt Margreet me weghalen: ze heeft me even nodig om wat bij haar thuis op te halen en mensen binnen te laten die haar kapotte alarm fixen. Zelf heeft ze het druk met iemand van een organisatie die haar wil gaan sponsoren.
10.15 Weer terug bij de kliniek. Ik ga bekijken hoe we op scholen voorlichting kunnen gaan geven. “Tessa”, I’m glad your back. Please see this client”, roept Thandi, onze assistente me.
Ik herken de vrouw, maar het duurt even voor ik het hele plaatje weer heb. Ze komt om haar baby te wegen en is voor het eerst hier. Ik heb bij haar een huisvisite gedaan en haar vertelt dat ze naar onze kliniek moet komen. Haar baby is nu een maand oud. Na de controle van haar en haar baby, (ik ben nog bezig om haar kind om haar lichaam te binden met allemaal doeken) roept Thandi me al voor de volgende. Een vrouw uit de stad die 4 dagen geleden bevallen is komt ook haar baby wegen. Ze weten het wel te vinden. Ze is al over op de flesvoeding ‘omdat ze geen melk had’.. er ontbreekt nog een hoop kennis en kunde hier in Jeffreys.
Ik ben nog op websites aan het zoeken naar goed voorlichtingsmateriaal als de volgende moeder met baby binnenkomt. Ook een westerse vrouw, maar ik heb haar al vaker gezien in de Pellsrus kliniek. Ze heeft het niet breed. Ze vindt altijd wel iets om zich ernstige zorgen over te maken en wil denk ik vooral graag Echt gehoord worden. Het gaat goed met ze. Ze volgt m’n adviezen niet op, dat weet ik nu al, maar dat is hoe ze is.
Ondertussen is een vrouw, die er ook altijd met het bidden is, binnengekomen met een tiener. We hebben haar al eerder gezien. Ik ga met haar naar de scannersroom, omdat er daar een onderzoeksbank staat. Ik lees op haar kaart dat ze vandaag in een naburig ziekenhuis gezien moet worden. Ze begrijpt weinig Engels, is sinds groep 5 niet meer naar school geweest. Thandi en ik regelen voor haar een taxi naar het ziekenhuis en we maken een afspraak met haar om hier gecounseld te worden.
Omdat ik nu toch met allemaal administratie zit na deze bezoeken, besluit ik om een goed begin te maken om alle baby controles nu ook op een nieuwe manier in de pc te zetten, zoals we vanochtend besproken hebben.
11.30 Koffie!
Laura, m’n baas komt even in-en-uit en geeft me een blijde hug als ze ziet wat ik met de baby-administratie aan het doen ben. Ze geeft iedereen nog even wat instructies, ik vraag nog even of ik de DVD’s met voorlichting kan bestellen, en ze loopt al weer uit de kliniek. Great leader.
“Tessa, ik denk dat er iemand is die je moet counselen..”Ik hoor hard gehuil vanuit de wachtkamer komen. Een vrouw is, om wat voor reden weet ik niet, helemaal over haar touren. Ik neem haar mee naar boven naar de counselingskamer. ‘Enkosi, enkosi..!’ (‘Bedankt’ in Xhosa). ‘Do you speak English?’ ‘No. Only Xhosa.’ Ik roep Thandi erbij. Counselen in de klik-taal gaat me te ver. ;) Beneden is haar dochtertje van vier lief aan het spelen met een pop die ze achterop haar rug bindt. ‘Hoe heet je baby?’ vraag ik haar.
Verder met de admin.
13.15. Margreet komt mn kamer in: ‘Ik heb eigenlijk wel zin in een lunch!’ Samen gaan we even ergens lunchen en bijpraten wat we hebben gedaan. We komen veel mensen tegen van de kerk en mensen die ons herkennen van de kliniek terwijl we zitten te lunchen.
14.00 Terug op de kliniek. Ik ga bellen naar een centrum in PE die crisiszwangerschappen counselt. Het lijkt Margreet goed als ik daar een paar dagen meeloop om alles te vragen, zodat we die zorg ook bij ons kunnen implementeren. De mensen kennen me al van de cursus waaraan ik heb deelgenomen. Het lukt me om een afspraak voor aanstaande vrijdag te maken. Zin in! Ik moet alleen even een tienergesprek cancellen, maar zie nu dat ze helemaal geen telefoon heeft..
Ik probeer nu de DVD’s te bestellen. Heb alleen niet al mijn gegevens hier in ZA, dus ik doe een smsje naar mijn thuisfrontcommissie.
“Tes, wil je nog even wat voor me doen? We hebben een documentje nodig wat we de zwangeren mee moeten geven zodat ze weten wat ze mee moeten nemen naar het ziekenhuis. In alle talen.” Ik ga ermee aan de slag.
15.00 Ik zie een zwangere tiener die Margreet nu zal controleren binnenlopen, wat me herinnert aan haar maandelijkse voedselpakket dat we hebben geregeld voor haar via de kerk. Die moet ik even ophalen voor ze daar dicht zijn. Ik rijd in mn auto naar de andere kant van Jeffreys en ontvang ondertussen telefoon uit Nederland over al mn bankgegevens. Ik sta even buiten in het zonnetje te bellen: het is heerlijk!
Het voedselpakket kan ik inladen en weer terug in de kliniek regel ik nu eerst echt die aankoop van de DVD, sluit ik alles af en neem ik daarna de tiener mee in mn auto om haar voedselpakket thuis te bezorgen.
16.00 We rijden in de sloppenwijk en ik ben blij om voor het eerst haar huisje te zien waar ze woont samen met haar oom en tante. Ze schaamt zich voor de huishouding: dat er nog shirts van haar oom te drogen hangen over de bank. Ze gaat zo koken (is blij dat ze weer eten heeft!). Ik vraag haar: ‘Je speelt nooit meer he?’ Nee, dat doet ze niet. ‘Je bent gedwongen om al vroeg volwassen te worden’. Naast dat ze als tiener zwanger is en haar moeder er nooit is, gaat ze elke dag naar school, doet ze elke dag het huishouden (want haar tante is meestal dronken) en werkt ze in de weekenden om aan eten te komen (wat gelukkig nu veel minder hoeft). Ik ben zo trots op haar. Het is zo’n mooie meid. Op mn weg terug krijg ik telefoon van iemand anders uit mn thuisfrontcommissie, die in de gaten houdt hoe goed het met me gaat. Ik zwaai nog naar een zwangere die een keer op mn cursus was en die ik nu zie lopen met een vat water op haar hoofd.
16.45 Thuis. Ik bel m’n huisgenoot of ik haar nog moet ophalen van het vliegveld, maar ze heeft al een lift geregeld. Mooi. Ik maak een boodschappenlijst en ga boodschappen doen in het winkelcentrum. Wow… die zon, de zee en de bergen.. Genieten in de auto!
Weer thuis verwerk ik even wat to-do-lijstjes die vandaag hebben opgebracht. Ik zorg dat ik wat foto’s kan afdrukken morgen die ik wel eens maak bij mensen thuis of van zwangeren.
Ik flans een maaltijdje in elkaar en voila.. ik kruip achter mn pc.. Vanavond vroeg naar bed!

Morgen is alles weer anders.. :)

Andere wereld

‘Een baby die nog in de buik zit, zit nog in het donker en kan niet door de buik heen kijken. Hij kan wel horen wat er binnen gebeurt, hij kan z’n moeder horen praten en het voelen als er iemand aan de buik zit. Maar hij zit nog in het donker en heeft geen idee van wat er zich buiten afspeelt. Er is een geboorte nodig voor hem om te zien wat er zich buiten afspeelt. Ook na de geboorte ziet het kind nog niet goed: alles is nog ondersteboven en hij kan alleen contouren zien op 30 cm afstand. Zijn hersenen moeten nog leren alles te interpreteren. Alleen wie opnieuw wordt geboren, kan het Koninkrijk van God zien. Zolang de baby nog niet wordt geboren, is hij nog niet echt bij ons, nog niet echt één van ons. Hij leeft wel, maar we weten nog niet hoe hij er uitziet en we vieren nog geen groot feest, omdat hij er nog niet is. Pas als hij de geboorte heeft meegemaakt, wordt hij een echte medebewoner. Hij moet zelf gaan adem halen, gaan eten en gaan groeien. Niemand kan het Koninkrijk van God binnengaan tenzij hij geboren wordt uit water en geest. Zo snel de baby geboren is, willen de ouders, behalve het geslacht van het kind, snel weten of het gezond is, of het 10 tenen en vinger heeft. Ze verwonderen zich erover dat er echt een baby uit is gekomen! Wat geboren is uit een mens is menselijk en wat geboren is uit de geest is geestelijk. Het moet ons niet verbazen, dat het kind er pas daadwerkelijk echt is wanneer het wordt geboren. Dan kan het tot zijn roeping en bestemming komen. Als een kind voortijdig overlijdt, heeft het nooit kunnen ervaren wat het leven zou zijn. Wees niet verbaasd als ik zei dat jullie allemaal opnieuw geboren moeten worden. Jezus was de enige zoon van God. Hij was in de hemel. Hij is geboren, en vlees geworden. Hij is vanuit Gods Koninkrijk het koninkrijk van de mensen binnengegaan. Zodat wij het koninkrijk van God binnen kunnen gaan. Dan gaan we niet verloren en sterven we niet als foetus, als een ongeboren kind dat nooit heeft gezien waartoe hij is bestemd. Dan gaan we niet verloren, maar dan hebben we eeuwig leven! Dan mogen we dingen beginnen te zien van het koninkrijk, we mogen de stem die ons al riep nu beter horen, leren verstaan en begrijpen. We mogen de zachte hand van onze Verzorger voelen en we mogen van de melk drinken. We mogen zelf geluid gaan maken en we mogen leren om zelf te praten, zelf te worden zoals onze opvoeder dingen voordoet. We mogen zelf gaan groeien en kunnen steeds meer op hem gaan lijken. We mogen komen vanuit de duisternis in het licht. Want God had de wereld zo lief, dat Hij zijn enig geboren Zoon gegeven heeft, opdat iedereen die in Hem gelooft, niet verloren gaat maar eeuwig leven heeft. Voor een baby die nog niet geboren is, moet het aardig onmogelijk lijken om eruit te kunnen. Hij ziet nergens een opening. En zelfs als die opening groter en groter wordt, zal hij niet kunnen begrijpen dat hij daar echt doorheen moet. Maar het kan. Want daar zorgen de weeën voor; een enorme kracht die vrijkomt zorgt ervoor dat het kind kan worden uitgedreven.
Geloven wij in die enorme geestelijke kracht die ons in het geestelijke Koninkrijk brengt? Geloven wij dat Jezus ons die weg is voorgegaan? Als we in Zijn Koninkrijk komen, hebben we Zijn geest en zijn we geestelijk geboren. Dan begint ons leven echt. Want we zijn voorbestemd om Zijn kinderen te zijn. Daar is wel wat voor nodig: we moeten uit de duisternis willen komen en geloven dat die weg er is. Dan krijgen we echt contact met onze schepper, een relatie met onze Vader. Hij wil dat, omdat Hij zoveel van ons houdt. Hij wil ons graag bij zich hebben en groot zien worden!’

Dit vertelde ik gister aan de cliënten die op de zwangerschapscursus komen. Elke keer geef ik naast de medische informatie (zoals de les van gister helemaal over ‘de bevalling’ ging) zo ook les uit de bijbel en bid ik voor de mensen. Dit ging over Johannes 3. Het is nog niet makkelijk om veel mensen te motiveren voor de cursus, want ‘we black people don’t like education’.

Mijn ouders zijn nu bij me in Jeffreys en zitten in een heel mooi Afrikaans huis. Buiten onweert het hard.. Het begint hier nu echt herfst te worden. Maar gelukkig hebben we dan altijd nog mooie dagen ertussen zitten.
Gisteren is mijn moeder mee geweest met de kraamvisites met Trudy en mij en hebben we bij een gezin in een hutje Nederlandse stroopwafels gegeten (bedankt Marja&JH!).

Veel mensen in de wijk beginnen mij al te kennen, wat leuk is als ik door de wijk rijd en vrouwen naar me zwaaien of me roepen. Zo zei er gisteren een kraamvrouw tegen m’n moeder: Is dat jouw dochter? Ik zat altijd in de wachtkamer te bidden dat ik haar kreeg. Ze houdt echt van haar vak.’ Mooi om zo terug te krijgen dat ik wat kan betekenen hier..!

Gods favourites

Dit zijn twee tieners uit de sloppenwijk die ik wekelijks spreek. Ik kan niet makkelijk beschrijven hoeveel ik al van ze houd: zij zijn dus de hoofdreden waarvoor ik hier gekomen ben.. Ze komen beiden (zoals de meeste mensen hier) uit een gebroken gezin en hebben weinig te eten. Ze zijn gewend aan weinig liefde en aan een onveilige en onzekere omgeving.
De één is moeder van een zoontje van 4 maanden en de ander is nu 3 maanden zwanger. Ze zijn vriendinnen van elkaar. Ze willen door mij gecoacht worden. Daar ben ik God echt dankbaar voor!
Soms als ik aan het einde vraag waar we voor kunnen bidden, is het antwoord ‘Food. There’s no food in the house for this weekend.’ Of als ik me afvraag of het wel goed gaat omdat de een zo stil is, zegt de ander: ‘No, she is allright, but she is just tired cause she didn’t eat today.’ Hoe kan ik wel deze meiden coachen en ze uit de bijbel dingen leren en ze geen eten geven? Gelukkig hebben we via de kerk voor de eerste nu een voedselpakket kunnen regelen, waar ze denk ik wel een maand mee vooruit kan.

Afgelopen zondag zijn ze mee geweest naar de kerk. Na afloop hebben we met z’n z’n vijven, de tieners, Thandi en ik (ze hadden nog een vriendin meegenomen) bij Thandi gezellig koffiegedronken. Ze hadden het echt naar hun zin.
Ik wil ze zo graag een veilige plaats geven, waar ze niet hoeven bang te zijn voor familie of ex-vriendjes, waar ze genoeg eten hebben zodat ze naar school en naar de kerk kunnen en niet ergens als dienstmeid te hoeven werken, waar ze geholpen worden met moeder te zijn als ze zelf nog een moeder nodig hebben, waar ze aandacht en liefde krijgen en waar ze een betere toekomst voor zichzelf gaan zien. Voorlopig houd ik het nog bij het wekelijks coachen en misschien af en toe een leuk avondje/dagje/sleep-over, (ze hebben al plannen om volgende week mijn haar te gaan vlechten) maar ik ben wel aan het dromen voor een huis…

Tes

Bezoek!

Beste lezers,

Als ‘visitor’ van Tessa mag ik voor een keer een stukje op dit weblog schrijven. De afgelopen weken ben ik namelijk bij haar geweest in Jeffreys Bay. Hier heb ik vanaf de zijlijn wat mogen ervaren van het werk en de belevenissen van Tessa.
Voor wie Tessa kennen is overduidelijk hoe groot haar hart is voor Jezus en voor mensen. In Jeffreys Bay draagt ze dit enorm uit en ook werkt ze heel hard (wat natuurlijk geen verrassing is).
De kliniek die een aantal weken geleden officieel geopend is, is heel professioneel. Het personeel in de kliniek is bevlogen in hun werk en er hangt een hele prettige sfeer. Als je er binnen loopt voel je je meteen heel welkom, door de kleuren en de teksten op de muren. Dit is ook goed te zien in het filmpje dat op deze site staat. Ik kan me voorstellen dat dit veel betekent voor de mensen uit de wijk, aangezien de sloppenwijk een grauwe indruk maakt.
De opening van de kliniek is hier in de krant verschenen, met zelfs een foto van Tessa, Margreet en Laura erbij! In het stadje blijken veel mensen ook te weten van het bestaan van de kliniek, wat een heel goed teken is.

Naast het werken in de ‘Healthy mom and baby clinic’ doet Tessa ook huisbezoeken, wat niet heel gemakkelijk is. Als ze hiervan thuis komt is ze vaak heel moe en de verhalen die ze hiervan vertelt zijn indrukwekkend.
Tessa’s passie is natuurlijk zwangere tieners en de afgelopen tijd heeft dat heel duidelijk invulling gekregen. Er zijn nu een aantal tienermeiden die ze coacht, door wekelijkse gesprekken. Dat deze meiden met iemand kunnen praten over de zwangerschap, problemen en vragen die daarbij komen kijken (zoals als bijvoorbeeld hun moeder wil dat ze abortus plegen) is hier heel nieuw terwijl het wel ontzettend nodig blijkt. Vooral coacht Tessa hen ook in het leven met Jezus.
Naast al deze werkzaamheden ontdekte ik hier ook dat Tessa ’s avonds vaak verschillende bezigheden heeft, zoals het geven van een cursus voor zwangere vrouwen, avonden van de kerk of afspreken met vrienden of collega’s. Deze avonden duren overigens meestal maar tot 21.00, aangezien iedereen dan ongeveer al naar bed gaat. Verder kijkt Tessa regelmatig vol verwachting op haar weblog om jullie reacties te lezen.
Morgen kom ik weer naar Nederland, dus dit blijft voor nu het enige berichtje van een ´visitor´..!

Groetjes, Gerlinde

Het Leven...

Geliefden,

Een paar mooie verhalen om een indruk te krijgen van de afgelopen tijd!

Zonet voor het eerst iemand doorgestuurd naar een gynaecoloog van het Humansdorp ziekenhuis. Ze was ongeveer 42 weken zwanger en het allemaal zat. Ik wilde graag een CTG of iets om de conditie van het kind te kunnen achterhalen. Mn collega’s waren er niet. Maar ik wilde haar niet zo laten. Hier wordt er vaak weinig rekening gehouden met de uitgerekende datum, want vaak weten we die niet. In plaats van de buik te controleren om te zien of het kind goed groeit, controleren veel verpleegkundigen het hier om te zien hoe ver ze nu zwanger moet zijn. Wanneer iemand is uitgerekend verschilt dan dus per keer..
De gynaecoloog die ik belde hield hele redevoeringen over wat hij zou gaan doen. Prima. Ze kennen hier het hele systeem niet zoals dat in Nederland is: dat een verloskundige een cliënte kan doorsturen. Eerst werd me verteld dat ze volgeboekt zaten.
Maar het is gelukt.

Met haar gesproken over dat ze HIV positief is... ik keek haar in de ogen en het was even heel echt; de pijn, het drama.. Ze vroeg wat ze moet doen; of ze het kind borst of flesvoeding moet gaan geven. Als ze het kan betalen, heb ik gezegd en uitgelegd, de fles. Het was moeilijk voor haar; ze wilde zo graag de borst gaan geven. Maar ze gaat het doen.

Ik heb met haar gebeden om bescherming voor haar en haar kind. Of de Heer haar gezond mag maken. Of Hij ze wil beschermen, allebei, tijdens de bevalling en alles. Ik heb leven over hen uitgesproken. Ze had haar eerste kind verloren in juni 2007.
Ze moest huilen. Ik heb haar getroost.

Ze gaat me bellen, zei ze, als ze bevallen is.

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Er was een collega van me ziek: een nurse uit de kliniek waar ik 2 dagen in de week werk. Ze had haar enkel gebroken. Ik heb haar thuis een paar keer opgezocht. Ik was de enige die op ziekenbezoek is gekomen. Ze vertelde me van alles., vertrouwde me veel toe. Ik heb met haar uit de bijbel gelezen en haar het evangelie verteld. Ze heeft twee dagen geleden gekozen om Jezus aan te nemen als haar Redder! We hebben samen gebeden.. Wat een feest om het wonder van een Nieuwgeborene mee te maken! Daar ben ik nog liever bij dan bij een natuurlijke bevalling :)
(Alhoewel ik daar ook wel echt veel zin in zou hebben). Dit betekent feest in de hemel! (Lukas 15) Ik wil God alle eer ervoor geven!

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Gisteren gewacht op een tiener van 17, een meisje die ongeveer 5 maanden zwanger is. Ik zou haar gaan coachen. Ze is niet gekomen. Misschien komt ze later nog.
Vanmiddag heb ik een tiener van 17 die al een kind heeft voor een tweede keer gecoacht. Wat een sleutelfiguur is zij! Ze wil helemaal voor Jezus gaan; leeft het ook al uit. Haar leerdoel is een discipel worden van Jezus, Hem elke dag volgen; alles achterlaten voor Hem. Zij kent veel andere zwangere tieners en zo heb ik net een vriendin van haar ontmoet die wanhopig is.. met haar afgesproken voor maandag. ‘I’m really looking forward to talk with you’ zei ze nog toen ze weg ging. Volgende week komt er een andere tiener van 15 jaar die zwanger is. Haar ga ik spreken, counselen. Al deze meiden.. Het gaat nu echt beginnen. Ik ben zo dankbaar dat God dit aan me toevertrouwd. Het wordt nog stoeien hoe ik het allemaal ga opzetten, de coaching van deze kostbare meiden is een grote verantwoordelijkheid. Het kan gaan om leven en dood: vaak staan ze onder druk vanuit de omgeving om een abortus te doen. Hen counselen, (in april ga ik een counselingscursus volgen speciaal rondom zwangerschapcrisis) hen bemoedigen, met hen praten over alle moeilijke dingen, hen helpen met praktische dingen, met hen praten over Jezus. Ik zie uit…

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Woensdag hebben Corien en Trudy al hun babyspullen en pakketjes naar onze kliniek verhuisd. Echt een stap. Corien begon jaren terug met een koffer met kleertjes om uit te delen. Dat werd een kast. Toen kwam Trudy erbij en gingen ze samen erop uit. Nu gaat het onder onze kliniek vallen en gaan we alleen maar hopen en verwachten dat het nog meer gaat uitbreiden.. Als we moeders met hun pasgeborene voor het eerst bezoeken thuis, geven we hen een tasje met babykleertjes en een zeepje. Aan het tasje hangt de bijbeltekst dat God ons al kende voor Hij ons maakte.(Ps 139)
Dat bidden werkt, wees Trudy me nog even op. Vorige week hadden we een erg verkouden pasgeborene gezien, het was helemaal aan het pruttelen. We hebben voor haar gebeden. Van de week toen ik er weer was met m’n babyscoop, (en ik had een Nederlandse dokter meegenomen die hier als vrijwilliger werkt om met me mee te kijken) was ze helemaal beter!

Hieronder vlnr Corien, ik en Trudy tijdens de opening van de kliniek vorige week.

De opening!

Gisteren en eergisteren was het grote moment: onze kliniek werd geopend! Heel officieel door de burgemeester en de voorganger van de kerk.

Als vaste staff (dat zijn Laura, Margreet, Thandi en ik) waren we erg excited! We hebben vorige week en maandag overdag erg hard gewerkt om alles af te krijgen. Veel mensen hebben ons geholpen en het is zo mooi geworden! Het was ook erg tof dat alle eer naar God ging. Het is echt een warme omgeving geworden, een safe place voor vrouwen en hun kleine schatjes.

Als team groeien we ook erg naar elkaar toe; heel tof om deze vrouwen in m’n omgeving te hebben. Maandagochtend waren we met 10 vrouwen (van de kliniek en van de community outeach) aan het bidden voor deze wijk en de kliniek en drong tot me door hoe bevoorrecht ik ben om met zulke mensen om me heen te zitten!

Ik voel me sowieso echt bevoorrecht om hier te zijn. Alles wat ik hier kan en mag doen en mag uitdenken is zo erg op m’n hart geschreven! Ik geniet dus dagelijks met volle teugen!

Peter, je vroeg je af of ik hier ook vrienden maak. Ja hoor; Afrikaners, Nederlanders, Canadezen, Amerikanen, Sri Lankezen.. you name it! ;-) Er zijn hier genoeg ‘braais’ om mensen te leren kennen. Met mijn huisgenoot kan ik het erg goed vinden, echt leuk. We zijn vorige week verhuisd en genieten van ons nieuwe stekkie. Het is echt een voordeel om bij een Afrikaanse in huis te wonen voor het hele integratieproces denk ik!

Hieronder een foto met vlnr Monique, Bettine, ik, Rosie.

Ik ben bezig om de zorg na de bevalling meer gestalte te doen geven. We merken wel hoe God voor ons uit gaat.. Hoe dingen samenvallen en hoe ideeën ontwikkeld worden. Ik geniet er van om huisbezoeken te doen; vrouwen op te zoeken in hun kleine hutjes en haar en de baby aandacht, medische zorg, liefde en gebed te geven. We zien ook echt hoe nodig het is; veel moeders weten bijvoorbeeld weinig van voeding af, waardoor kinderen echt ernstig ondervoed kunnen raken als ze nooit gezien en gewogen worden. Maar ook is er veel emotionele nood onder de moeders. Vandaag hebben we twee 19-jarige moeders gezien, die ons hun nood vertelden en voor wie we konden bidden en daarnaast zorg voor hun pasgeborenen konden uitleggen.

Het is echt zo dat we alles wat we doen niet op eigen kracht hoeven doen, maar we ons mogen laten leiden door Hem. Zijn juk is zacht en Zijn last is licht! Ik merk dat ik hier heel makkelijk op eigen kracht dingen zou kunnen doen; mijn kennis en vaardigheden kan inzetten.. Maar Híj heeft een plan, Híj kan mensen aanraken en ik ben helemaal afhankelijk van Hem. Als ik alles steeds weer aan Hem teruggeef (mijn talenten, mijn vaardigheden, mijn dromen, mijn..) dan geeft dat inderdaad de vrijheid die Hij belooft: Hij wil zijn mensen vrijzetten! Het is dan Zijn zorg en ik hoef me dan nergens druk om te maken. Hij kan Zijn koninkrijk dan gaan bouwen..

Ik denk een uitdaging voor ons allemaal, want we willen vaak maar al te graag de controle houden.. ach.. en uiteindelijk hebben wij helemaal nergens controle over. Lekker dus om in Zijn kracht te gaan..!

Iedereen bedankt voor meeleven, gebed, financiën, kaartjes, mails... erg cool!

Liefs!

Werk, kerk, strand en een sprinkhaan

Dear Friends,

Voor jullie speciaal wat filmpjes en korte updates van de afgelopen week:

- Maandagavond was de mentoring for women kick-off in de kerk hier. We waren met 450 vrouwen! Het was de start voor dit jaar: Iedereen zit met z’n 10en in een groep waar je maandelijks met de hele groep bij elkaar komt voor een soort bijbelstudie en wekelijks met je gebedspartner om voor elkaar te bidden.
- Dinsdag heb ik heel veel baby’s en mama’s in de wijk gezien; kon veel moeders met pasgeborenen controleren en doorverwijzen naar onze kliniek
- Woensdag mee geweest met een outreach van het ziekenhuis in Humansdorp, we gingen naar een afgelegen gebied waar geen ziekenhuis is. Iedereen daar kwam naar ons toegelopen om zich te laten controleren.. Impressive! Heel veel kinderen waren ondervoed.
- Daar, behalve medische dingen, met een paar tienermeiden gepraat en voor wat kids gebeden.
- Deze week heel veel dolfijnen gezien..! :)
- Donderdag de eerste tiener met een baby gecoacht in onze kliniek, haar ga ik over 2 weken weer zien. Ik mag van Margreet de hele tiener-coaching nu zelf gaan opzetten..! Exciting..!
- Vrijdag een midwifeday (=vroedvrouwdag) gehad in Cannonrocks, 3 uur rijden van hier. We waren maar met z’n vieren; zo weinig verloskundigen zijn hier dus! Goed om allemaal info uit te wisselen (hoe regel jij dit en dat..) en het uitzicht was.. fantastisch!
- Een gynaecoloog woont hier sinds kort en wil helemaal de back-up zijn voor Margreet en mij.. Erg goed nieuws voor onze kliniek!
- We (Monique en ik) hebben gisterochtend een sprinkhaan gevangen.. oké, dat is niet zo interessant misschien, maar ik heb er een filmpje bij! :) We gaan trouwens deze week verhuizen binnen dit complex, voor onze eigen veiligheid: we woonden vlak langs de straat en we gaan nu boven wonen.
- Mijn Afrikaans spreken is improving en zo ook mijn Afrikaanse looks (blijkbaar) want ik word nu steeds in het Afrikaans aangesproken! Maar vooral het Engels praten wordt normaal en mijn Nederlands verloedert zelfs al iets; het kostte me gister erg lang voor ik op het Nederlandse woord ‘winkelcentrum’ kwam!

‘Antenataal’ is trouwens de tijd voor de geboorte en ‘postnataal’ de tijd erna. Zal proberen niet te veel vaktaal te gebruiken!

Liefs!