Baie dankie!

Heel erg bedankt voor jouw ondersteuning van mijn werk in Jeffreys Bay! Het was een prachtig jaar voor mij, waarin ik veel heb kunnen ontvangen en geven. Het werk in de kliniek gaat door, je kan het volgen op www.professionalmidwife.com.
God raakt mensen aan, niet toevallig, maar omdat Hij van ons houdt!

"For you created my inmost being;
you knit me together in my mother's womb.
I praise you because I am fearfully and wonderfully made;
your works are wonderful,
I know that full well.
My frame was not hidden from you
when I was made in the secret place.
When I was woven together in the depths of the earth,
your eyes saw my unformed body.
All the days ordained for me
were written in your book before one of them came to be."

Een deel uit psalm 139, een boek uit de bijbel.

Nog even en ik verlaat de zonnige zuidkust om naar de bevroren slootjes van Nederland terug te komen! Isn't that exciting? ;)

Ik heb er zin in hoor! Ik vind het erg moeilijk om het leven hier achter me te laten, (de mensen, het werk, de cultuur, de natuur) maar ik kijk er ook naar uit om weer thuis te komen! Can't believe this year has flown by so quickly! Het leven blijft een avontuur :) Nog een dagje genieten van het zonnetje hier..

Super dat je me hebt ' gevolgd' , misschien tot gauw! Ek sien hulle!

Bongiswa

Vorige week was het zover: 's nachts had ik twee 'Please call me' smsjes gehad van Bongiswa. De volgende ochtend belde ik haar en vertelde ze dat ze in het ziekenhuis lag. De bevalling was begonnen!

Deze tiener ken ik al vanaf het begin van het jaar, ik weet nog dat ze net binnenkwam om te praten over dat ze waarschijnlijk zwanger was. Het hele jaar door heb ik haar regelmatig gezien, verloskundig (controles en echo's) maar vooral als coach en counselor. We hebben veel theetjes gedronken samen!

Ze is 17 jaar en woont met haar moeder, oom en kleine zusje in een sheck. Haar moeder is bijna altijd dronken en soms weken uit huis, zonder dat Bongiswa weet waar ze is. Bongiswa gaat gewoon naar school. Toen ik haar eerst ontmoette, werkte ze zoveel mogelijk als schoonmaakster in de weekenden om geld te verdienenom eten te kopen. Ze had zo'n drie keerperweek eten. We hebben toen een voedselpakket via de kerk kunnen regelen, wat ik maandelijks bij haar thuis kom brengen.

Ik had haar in de zwangerschap gezegd dat ze mij mocht bellen als ze ging bevallen, want ik wist dat ze niemand had als support. Snel ging ik nu dus naar het ziekenhuis, met babykleertjes, wat toiletspullen en wat drinken en eten. Toen ik binnenkwam was ze al helemaal in zichzelf gekeerd door de weeënpijn. Ze wilden eigenlijk een keizersnede gaan doen, want de hele nacht was de ontsluiting hetzelfde gebleven. Maar vanaf dit punt begon ze ineens te ontsluiten: om half 10 kwam de arts even onderzoeken en hij wilde geen keizersnede meer doen. Gelukkig! De hele bevalling ging geloof ik best heel anders dan ik zou doen.. (frustrerend! maar ik kon natuurlijk niks zeggen) ze gingen bijvoorbeeld al persen zonder reflectoire persdrang, en het werd dus ook een VE vanwege slechte cortonen.. in ieder ze baarde een gezonde zoon en ik was superblij dat ik er de hele tijd bij was geweest! Het kindje moest wel in de incubator en werd niet eens even aan haar laten zien, er werd niks gecommuniceerd... ik ging natuurlijk wel alles vragen, maar pas s avonds heeft ze haar zoontje voor het eerst gezien. Bongiswa zelf was nog steeds helemaal in de war, ik denk echt dat het een traumatische gebeurtenis voor haar was. Ze kan zich nu vrijwel niks meer herinneren.

De volgende dag ging ik samen met een vriendin van haar en met Gugu langs in het ziekenhuis. Helaas mocht alleen ik maar naar binnen, welke tactieken ik ook gebruikte.. "ik mocht al blij zijn dat ik naar binnen mocht",omdat ik bekend was bij het personeel (collega's in a way), want normaal mogen alleen maar partners naar binnen. En als je die niet hebt is het jammer.

Haar moeder was nog van niks op de hoogte: Bongiswa had geen idee waardie nu uithing. Gisteren ben ik op huisvisite geweest; het bleek dat de moeder vrijdag even langs is geweest en daarna weer is vertrokken. Haar oom heeft ook niet echt verstand van baby's, dus het is moeilijk voor haar om te weten wat ze moet doen. Vandaag moest ze nog twee examens maken voor school. Die moest ze komen inhalen van vorige week...! Dan ben je een week moeder.. "Ik weet wel dat God de hele tijd bij me is", zei ze. Aan het begin van jaar wist ze niks over God. Ze is echt enorm gegroeid en weet nu ook dat ze een kind van Hem is.

Er was weer geen eten is huis.. het nieuwe voedselpakket komt er snel aan.

Gisteravond kreeg ik weer twee "please call me smsjes". Ik belde haar terug en maakte haar wakker. "De baby heeft gepoept", zei ze. That's good news! riep ik. Ik had haar inderdaad gezegd om even te laten weten wanneer dat zou gebeuren, want dat liep nog niet. Arm kind. Alleen thuis, instructies om haar kind elke 3 uur te voeden, morgen examens en dan bel ik haar wakker...

Bongiswa heeft de mooiste glimlach van Zuid-Afrika. Ik ga haar echt missen!

Holiday

Capetown was LOVELY!

Het was erg leuk om Geert weer te zien en om ook eindelijk eens naar het westen te reizen de de wereldstad CT te verkennen!

Een mooie stad om de beroemde tafelberg heen gebouwd. We hebben natuurlijk de penguins en walvissen en dolfijnen gezien, de kaap de goede hoop, het hoofdcafé in de hoofdstraat met hele goeie banana shakes, de wijnproeverijen bij Stellenbosch, Storms river, het hart van de gardenroute, bloubergstrand, de CT haven en Robbeniland vanuit de verte..:)

jaah.. what can I say? Echt een aanrader allemaal hoor!

Nu werk ik nog.. niet eens meer 4 weken! En ik wil nog veel te veel doen en meemaken hier :)

Vandaag ben ik voor de tweede keer bij een lamme vrouw op bezoek geweest die we in de township hebben gevonden. Ze kan ongeveer alleen haar hoofd een beetje bewegen. Quite bizarre om te zien. We hebben met haar bijbel gelezen en gezongen en gebeden.

Omdat foto's toevoegen op afrikaans internet nog steeds één van de meest frusterende klussen is hier, (ver daarboven prijkt nog 'filpmjes toevoegen') laat ik het maar even één foto vanaf Bloubergstrand.

Liefs aan de lezer!

Beautiful

Beautiful day, beautiful people, beautiful God..

Vanochtend gingen we met een aantal weer de sloppenwijk in met de 4x4 van Trudy. Gelukkig maar, want het had veel geregend de afgelopen dagen, dus veel modder en diepe plassen.

We gingen eerst bij een moeder thuis, waar we al een lange tijd maandelijks komen, de jonge kinderen uit de buurt wegen. Zonodig gaven we vitamine A en gaven we de moeders voedingsadviezen voor hun babys.
Hierna gingen we naar een creche, een klein bedompt houten huisje met een super vrouw die op zo'n 20 kindjes past. We gingen hen ook wegen. Er kwamen spontaan nog allemaal mensen uit die buurt ook met hun kind aangelopen om hen te laten wegen. Vorige maand toen ik er was hebben we alle kinderen gezegend en hen de handen opgelegd. Nu we voorstelden om te bidden, vroeg de 'creche-jufvrouw' of we weer alle kids wilden zegenen. Dat was heel mooi.
Toen we naar buiten gingen, kwam er nog een buurvrouw aan met haar kind. Ze kwam erop dat ze zichzelf lelijk vond. Dat vonden wij niet! We hebben met haar ook gebeden en dit was ook voor onszelf erg mooi en bemoedigend: te zien dat we niet gewoon allerlei kids wegen en moeten werken; maar dat we de Naam van Jezus dragen en Zijn liefde mogen uitdelen.

Tussen de middag heb ik -jawel- geluncht met mn zus en met Marjan, een vriendin. Ze zijn hier voor de komende 2,5 maanden om deels te chillen en deels bij een project voor gehandicapten te werken. Ze hadden vanochtend hun eerste werkexperience gehad en waren helemaal moe! :)

Hierna had ik de Young Moms groep. Er kwamen 5 meiden en we gingen verder op vorige week; toen hebben we het over sex gehad en over hoeveel waard we zijn; veel meer waard dan zomaar ons lichaam weg te geven aan iemand die zegt dat hij van ons houdt (maar meer van seks houd..). Er was ook een professionele cameraman, die een promofilmpje komt maken voor de kliniek. Normaal werkt hij voor grote bedrijven, dus het is heel tof om hem te hebben. Vorige week heeft hij heel veel gefilmd en is hij ook twee keer meegeweest de wijk in. het filpmje zal over een tijdje op Youtube te zien zijn!
We hadden echt een goede tijd met elkaar: uiteindelijk wilden alle meiden de belofte aan zichzelf, hun toekomstige man en aan God maken om vanaf nu weer als een maagd te zijn en te wachten met seks. Ze hebben allemaal zelf een brief geschreven en ondertekend en voor elkaar gebeden. Super bijzonder om te zien!

Zometeen gaan we nog echo's maken met een gynaecoloog en vanavond ga ik door naar m'n laatste mentoring-meeting (vrouwen uit de kerk) van het jaar.

Beautiful loving God!

vanuit the clinic

Molo! Unjani? Ndiphilile, enkosi!
Hallo! Hoe gaat het? Het gaat goed, bedankt!

Dit keer even een kort berichtje vanuit de kliniek.
Trudy en Margreet zijn weer terug van verlof/vakantie. Dus vanochtend waren we weer met z'n allen lekker aan het werk. Vier van ons gingen de wijk in, Margreet zag haar zwangeren, Laura haar baby's, en ik deed even wat kleine dingetjes eromheen.
Het regende, dus bleef het rustig.

Vorige week had ik een bijzondere counseling gehad: iemand kwam binnen met een crisis zwangerschap en dacht erover zelfmoord te plegen. Aan het eind van het gesprek gaf ze haar leven aan Jezus en konden we breken met de leugens die de vijand in haar probeert te planten. Ze voelde zich daarna zo blij en vrij! Heel mooi om mee te maken en te zien hoe onze kliniek ook gebruikt wordt. Ze kwam gister nog even langs om te vertellen hoe goed het met haar ging.

Ik heb een nieuwe buurvrouw en het blijkt dat ik een hele fotosessie heb gehad met haar baby toen die nog 2 maanden oud was in onze kliniek! Hij is inmiddels 9 maanden.. Het is leuk om ineens leuke buren te hebben, we lopen bij elkaar in en uit en checken of het wel goed gaat. Zeker nu mijn eigen huisgenootje even weg is, is het lekker om dat te hebben. Er gebeuren hier toch veel rare dingen, het is echt gevaarlijker dan in Nederland. Maar ik word ook wel door m'n vrienden en collega's in de gaten gehouden nu ik even alleen slaap.

Nog 9 weken en dan kom ik weer terug gevlogen..! De tijd tikt door..
Ik ga nu even lekker lunchen met Margreet!

Liefs!

Yes I know my Redeemer lives!

Afgelopen week waren we in de wijk om weer huisvisites te doen. Ik ga meestal met Gugu samen, vaak wel een paar keer in de week, de wijk in om medische controles te doen en/of mensen te bemoedigen.
Afgelopen woensdag ging er iemand voor het eerst mee, een vrouw van 60 uit Nederland die ook mee wil helpen in de kliniek voor een paar weken.
We gingen naar een huis om melk en eten te geven aan een vrouw met een jonge baby, van wie net de man was overleden. In de Xhosa cultuur zit de vrouw dan op een matras op de grond, in het zwart gekleed, voor een week te rouwen. Ik sprak met haar en bad voor haar. Gugu nam de baby mee, want die moest zijn inentingen hebben. Er ging een nichtje van de vrouw mee voor de baby.
We kwamen uit het huisje en liepen terug naar de auto. Ik vond het al niet zo’n heel lekker buurtje, dus wilde ook gauw terug lopen.
Ineens hoorde ik achter me geschreeuw en zag ik hoe een lange man met een grote zwarte leren jas aan de vrouw die met ons mee was beetpakte en op de grond duwde tussen twee huisjes/krotjes in; een soort doodlopend smal gangetje. Ik stond vlák achter de man en dacht te zien dat hij een pistool in z’n ene hand had. Hij probeerde haar spullen af te pakken.
Nu moeten jullie weten dat een leven hier echt niks waard is voor sommigen mensen. Voor een paar rand, voor een fototoestel, voor een portemonnee, voor een brood.. kunnen sommigen mensen ‘gewoon’ iemand vermoorden. Mensen hebben niks en zien geld.
Het gebeurde allemaal zo snel.. Gugu was al naar de auto gerend en schreeuwde naar mij dat ik moest komen en de politie moest bellen. Als ik naar haar toe zou gaan, zou ik de vrouw dus achter laten in het poortje met die man. De vrouw was aan het schreeuwen voor help. Maar ik durfde ook niet in het gevecht te gaan (en dat zou ik natuurlijk ook niet moeten doen). Toch was dat heel naar, want ik was wel degene die haar had meegenomen en voelde me verwantwoordelijk voor haar.
Er waren inmiddels best wel wat omstanders gekomen en ik riep om hulp naar hen en pakte een man beet en riep naar hem dat hij ons moest helpen. Dat hielp natuurlijk niks; meestal is er in zo’n situatie niemand die voor een andermans leven in wil staan. En bovendien: iedereen hier weet dat die man ’s avonds alsnog naar je huisje toe zou kunnen komen om jou dan te pakken nemen of te vermoorden omdat jij iemand geholpen hebt.
Iedereen van ons was dus aan het schreeuwen en was bang. Ineens stond de vrouw weer naast me en ik riep: RENNEN NAAR DE AUTO! Iedereen rende naar de auto en ik riep ‘alle knopjes omlaag!’ ik gaf gas en weg waren we. Nog steeds waren we allemaal in paniek. Ik probeerde logisch na te denken, maar dat was best moeilijk. Gugu riep nog steeds naar me dat ik de politie moest bellen, maar ik kon alleen maar denken dat we weg moesten zijn. Ik zag dat Coby hevig bloedde, dus ik stopte toch eerst om te zien of het wel goed ging en ze niet elk moment in elkaar kon storten. Maar gelukkig zat de wond naast haar slaap en ook al zat het bloed overal, het stroomde er nu niet meer uit.
Ik probeerde naar het politiebureau te rijden, nam per ongeluk een kleine omweg en daar stond een politie auto. Gugu sprong eruit en ondertussen belde ik de kliniek op. Ik bleef met Thandi aan de lijn, terwijl ik achter de politie aan moest rijden, terug naar de plek waar het was gebeurd. Daar vonden ze een slot dat voor de deuren wordt gedaan, waarmee de man haar had geslagen en wat op een pistool had geleken. De man zelf was spoorloos. We moesten mee naar het bureau om aangifte te doen. Dat gebeurde allemaal denk ik wel anders dan in Nederland. (De politie in deze provincie is het meest corrupt van Zuid Afrika) Zo werd ons ook de vraag gesteld of we wraak wilden nemen als ze hem zouden pakken. Nee, bedankt.
Daarna ben ik nog met de vrouw naar de dokter gegaan, alles was gelukkig goed. Ook nog even naar de brillenmaker, want haar bril lag helemaal in de kreukels.
Nogal heftig was het allemaal.

Maar we hebben meteen ook God gedankt dat Hij ons allemaal veilig heeft bewaard en dat er verder niks was gebeurd. De man heeft niet eens spullen kunnen afpakken! Ineens was hij weg.. dat was toch best erg bijzonder. We weten niet waarom. Misschien werd hij ineens bang (Hij moet nogal vaak de woorden ‘politie’ en ‘help ons’ hebben gehoord), misschien zag hij ineens een engel, maar in ieder geval geloof ik echt dat God ingreep en dicht bij ons was, midden in de paniek en in alles. Hij stond niet toe dat er meer gebeurde.
Ik heb me eigenlijk nog nooit echt onveilig gevoeld in de wijk, dat had ik toevallig een dag ervoor nog tegen vrienden gezegd. Soms misschien even, maar dan ga je toch ook gauw weg.
Ik voelde me al niet zo veilig op dat moment op die plek en had daarnaar moeten luisteren en gewoon niet moeten gaan. Uiteindelijk wil God elke stap leiden en kan het idee wel goed zijn, (om die vrouw op te zoeken) maar niet op dat moment.
Het was voor mij gewoon voor het eerst dat ik echt in aanraking kwam met zoveel geweld, dus dat was wel even traumatisch. Maar geweld is er nu eenmaal.
Ik wil mezelf dus ook zeker niet gaan opsluiten om te voorkomen ooit weer geweld te zien.

Laura heeft die middag meteen voor me gebeden en ik heb vanochtend in de kerk ook voor me laten bidden. Ik wil niet dat angst nu in iets de overhand gaat krijgen, maar geloof. (Onze twee basisemoties voor alles: angst en geloof). Ik wil niet dat m’n geloof nu kleiner word of God me wel beschermd, maar juist groter.
We leveren natuurlijk een geestelijke strijd (nu ook in het fysieke), maar we mogen er zeker van zijn dat God niet toestaat de vijand een vinger aan ons legt. Hij ís mijn beschermer. Hij houdt van mij en heeft mij vrijgekocht; ik ben de dochter van de enige God, de Koning. Ik hoef dus nergens bang voor te zijn. En ik mag, naast dat ik me beschermd weet, gewoon vragen om wijsheid en handelen vanuit wijsheid.
Oja, ik ben trouwens niet boos op de man zelf. Ik zie het echt als het kwaad dat in hem zat en de overhand nam. Die man moet een verschrikkelijk leven hebben. Maar God heeft hem net zo lief als mij en jou. Alleen God kan zijn ogen openen om te laten zien dat er ook een écht Leven is. We strijden niet tegen vlees en bloed (dat zijn onze medemensen!) maar tegen machten en overheden van de duisternis. (Kijk maar in Ef 6:12)

Ik voel een grote blijdschap in me komen en ik zing: ‘The enemy has been defeated, death could not hold You down, we’re gonna lift our voice in victory, we’re gonna make Your praises loud!’ (Shout unto God- Hillsong United)