Africa's natuur en politiek..

Een tijdje geleden ging we met de kliniek (drie van ons) op een outreach naar Transkei. Dat was een landje in Zuid-Afrika, net zoals Lesotho, maar waarvan de grenzen nu open zijn. Het is er erg primitief, echt Afrika.. Overal ronde huisjes in alle kleuren met rieten daken, vrouwen met kruiken, riet of hout op hun hoofd, weinig verkeer, overal vee, een heel gemoedelijk leven zou je kunnen denken. Maar wat bijvoorbeeld een probleem is, is dat er overal grote loopafstanden zijn naar klinieken. Wij hebben gekeken of we misschien in de toekomst, in een dorpje waar al lang contacten liggen vanuit de kerk, een kliniek kunnen gaan opzetten.
We zijn langs een aantal klinieken gereden, wat allemaal echt ver rijden was. Zo kwamen we ook in een kliniek ergens die er echt supermooi uit zag en waar alles echt helemaal goed geregeld was, er iets van acht verpleegkundigen werkten, etc. Ik zei: hier moet echt wel een goede manager achter zitten! Maar wat bleek nou? De arts die ons meenam langs al die klinieken vertelde dat de manager van deze kliniek 8 verschillende klinieken in die buurt onder z’n beheer had. Dit was de kliniek in zijn eigen dorp, daar ging al het geld naartoe. De andere klinieken hadden helemaal niks: vaak maar één oude verpleegkundige, weinig materialen en soms nog niet eens een deurklink om de deur mee dicht te doen..

Deze instelling vind je helaas overal terug. Zo ook in het ziekenhuis waar wij mee werken vanuit onze kliniek. Er is op dit moment geen enkele gynaecoloog meer werkzaam, omdat ze nooit goed genoeg betaald kregen. (dit gaat om een overheidsziekenhuis, dus niet om privé artsen). Waar komt dit door? Grote kans omdat er in deze buurt ook veel ‘witten’ wonen en de artsen vaak ook wit zijn. De managers die in de ziekenhuizen zijn geplaatst zijn gekozen door een ‘zwarte regering’ en kunnen daar wel eens moeite mee hebben.. Echt erg lastig: nu moeten alle mensen naar een grote stad worden gestuurd. Vaak als wij dat doen hebben de mensen geen vervoer ernaar toe en als het geen spoed heeft, moeten ze soms dagen wachten tot er een ambulance (taxi…) die kant op gaat.

Een ander project waarvan ik weet krijgt nog geen vergunning van de burgemeester totdat er aan hem belooft wordt dat zijn kinderen dan naar de universiteit kunnen of er een zwembad in zijn tuin wordt gebouwd.
Machthebbers hebben dus grote macht en (zoals overal) kunnen daar proberen zelf beter van te worden..

Hierbij nog even een paar mooie plaatjes van Transkei. Wat een schitterend land is Zuid-Afrika toch he!

Helemaal heerlijk weggeweest op vakantie en weer helemaal heerlijk terug in het leven in en rondom de kliniek!

è We hebben een tijdje terug voor het eerst een baby gehad die werd afgestaan door haar moeder. De moeder durfde haar kind toch niet in de babysafe te leggen en kwam het gewoon brengen. Ik sprak haar een paar dagen later en toen wilde ze hem toch weer terug.. Ze was HIV+ en wist eerst niet wie er voor haar kind zou moeten zorgen als ze zou overlijden. Een paar dagen later had haar broer gezegd dat hij dat natuurlijk zou doen. De baby was door een fout van de sociaal werker al bij een vastgezin geplaatst.. maar het kind is nu alweer terug bij de moeder. Een hele heisa als je het mij vraagt. Binnenkort komt ze weer bij me op gesprek.

è Een moeder kwam bij me op nacontrole. Ik vroeg hoe het ging. Het ging niet goed. Ze had haar baan verloren vanwege de bevalling en de tijd erna toen ze niet kon werken. Haar man kon geen baan vinden. Ze was bevallen van haar derde. Sociale uitkering hebben ze hier nauwelijks. Ze had nog eten voor een paar dagen voor de kinderen, dan was het op. Haar borstvoeding was niet genoeg omdat ze zelf niet veel meer at. Ze gaf haar baby water bij. Ze was hopeloos en huilde bij me uit. Het raakte me echt, te meer omdat ik zelf ook niet veel kon doen; een paar goede adviezen, wat kleding en gebed maar ik kan haar niet aan inkomsten helpen.

è In controleerde een zwangere tiener die nauwelijks Engels sprak. Ze had een te hoge bloeddruk en eiwitten in de urine. Geen goed teken. Waarschijnlijk ongeveer 34 weken zwanger. We hadden haar al eerder naar het ziekenhuis gestuurd en de laatste keer (bleek nu) was ze gewoon weer naar huis gestuurd zonder dat ze ook maar iets op de kaart hadden geschreven. Ze had de hele weg naar huis moeten lopen, omdat ze geen geld had voor een taxi. We regelden nu weer een ziekenhuisopname voor haar. Ze werd opgehaald door de ambulance, waar nog minstens vijf andere mensen inzaten op weg naar het ziekenhuis in de grote stad. Daar ging ze dan, moederziel alleen. Haar moeder (die in de zwangerschap al nooit echt geïnteresseerd leek te zijn) hadden we er niet van kunnen overtuigen om mee te gaan. Misschien hebben ze het kindje wel gehaald. We weten het nog niet, want we kunnen nog niemand te pakken krijgen..

è We (Trudy, Gugu en ik ) gingen de wijk in kraamvisites te doen. De eerste was niet thuis: de moeder was weer aan het werk en de premature baby bleek al overleden te zijn.. Later kwamen we in een huisje waar bleek dat er een premauurtje van 6 maanden was geboren en nu na 11 dagen al een week thuis was. Het kind was waarschijnlijk besmet en had al medicijnen gekregen, maar slechts één van de drie die ze moeten hebben. Ik ging het kindje wegen, dan zie je ook op het filmpje hieronder dat Trudy maakte. We hebben het kindje en de moeder kunnen doorsturen naar NoahsArc, een opvang voor zieke kinderen van het Victory4All project. Bij dit kindje waren we waarschijnlijk wel op tijd geweest.. Bij een ander huis kwamen we een moeder tegen van 16 jaar oud. Ze wil graag voor coaching komen op de kliniek. Ben blij dat ik haar heb gevonden.

è ’s Middags zag ik twee tieners die ik ging coachen. We hadden het erover wat het nou betekent om Jezus te volgen. Eén zei dat ze zich nog niet goed genoeg voelde omdat ze een hoop verkeerde keuzes had gemaakt en omdat er veel verkeerd was gegaan in haar leven. Ze deelde daarvan. Alles wat we in die rugzak van ons stoppen en met ons meedragen, (dingen die ons zijn aangedaan en dingen die we zelf verkeerd hebben gedaan) maakt ons leven zo zwaar en gebonden. Jezus wil die rugzak van ons afnemen. Ons vrijzetten. De meiden begonnen allebei te huilen toen ze merkten dat God ze liefhad en tegen ze sprak. Er gebeurde mooie dingen in hun harten. Ik kan niet alles hier op gaan schrijven, maar we hadden een heerlijke middag en ik merkte echt dat God in de kamer was!

è Er kwam een vrouw binnen voor een zwangerschapstest. Helemaal opgelucht was ze dat ze niet zwanger was. Ze wilde alweer weggaan, toen ik zei dat het me leek dat ze opgelucht was en me afvroeg hoe dat kwam. Dat heb ik geleerd op de counselingscursus..: digging deeper J. Ze had een vriend die graag een kind met haar wilde. Maar ze wist niet of ze dat zelf wel wilde. Tijdens het gesprek besefte ze dat ze eigenlijk vooral zou willen dat hij voor háár zou gaan. Dat ze dat waard was, ondanks was ze had geleerd aan ervaringen in het verleden. Nog blijer dan ze al was ging ze naar huis. Ze wist nu wat ze wilde: een gezonde familie.

Mn weekprogramma ziet er nu wat anders uit:

- maandag werk ik in de kliniek en probeer ik vooral counselingsgesprekken in te plannen- voor zover die in te plannen zijn

- dinsdag werk ik in de kliniek en ben ik in charge: dus de moeders en de babys die binnenkomen daar ben ik verantwoordelijk voor

- woensdag doe ik s ochtends kraamvisite en ‘s middags tienercoaching

- donderdag kan ik samen met Margreet s ochtends echo’s maken en geef ik s middags zwangerschapsles

- vrijdag ben ik weer ' in charge' en probeer ik aan protocollen te werken

Tussendoor gebeurt er vaak van alles, dus veel zegt het allemaal niet. Maar toch, het is alweer zo veranderd met het begin dat ik maar weer eens een update wilde geven ;)

Ik wil nog even tegen jullie zeggen: ik ben zo blij met jullie! Superbedankt voor al het meeleven. Ik voel me hier echt gedragen!