Vorige week was het zover: 's nachts had ik twee 'Please call me' smsjes gehad van Bongiswa. De volgende ochtend belde ik haar en vertelde ze dat ze in het ziekenhuis lag. De bevalling was begonnen!
Deze tiener ken ik al vanaf het begin van het jaar, ik weet nog dat ze net binnenkwam om te praten over dat ze waarschijnlijk zwanger was. Het hele jaar door heb ik haar regelmatig gezien, verloskundig (controles en echo's) maar vooral als coach en counselor. We hebben veel theetjes gedronken samen!
Ze is 17 jaar en woont met haar moeder, oom en kleine zusje in een sheck. Haar moeder is bijna altijd dronken en soms weken uit huis, zonder dat Bongiswa weet waar ze is. Bongiswa gaat gewoon naar school. Toen ik haar eerst ontmoette, werkte ze zoveel mogelijk als schoonmaakster in de weekenden om geld te verdienenom eten te kopen. Ze had zo'n drie keerperweek eten. We hebben toen een voedselpakket via de kerk kunnen regelen, wat ik maandelijks bij haar thuis kom brengen.
Ik had haar in de zwangerschap gezegd dat ze mij mocht bellen als ze ging bevallen, want ik wist dat ze niemand had als support. Snel ging ik nu dus naar het ziekenhuis, met babykleertjes, wat toiletspullen en wat drinken en eten. Toen ik binnenkwam was ze al helemaal in zichzelf gekeerd door de weeënpijn. Ze wilden eigenlijk een keizersnede gaan doen, want de hele nacht was de ontsluiting hetzelfde gebleven. Maar vanaf dit punt begon ze ineens te ontsluiten: om half 10 kwam de arts even onderzoeken en hij wilde geen keizersnede meer doen. Gelukkig! De hele bevalling ging geloof ik best heel anders dan ik zou doen.. (frustrerend! maar ik kon natuurlijk niks zeggen) ze gingen bijvoorbeeld al persen zonder reflectoire persdrang, en het werd dus ook een VE vanwege slechte cortonen.. in ieder ze baarde een gezonde zoon en ik was superblij dat ik er de hele tijd bij was geweest! Het kindje moest wel in de incubator en werd niet eens even aan haar laten zien, er werd niks gecommuniceerd... ik ging natuurlijk wel alles vragen, maar pas s avonds heeft ze haar zoontje voor het eerst gezien. Bongiswa zelf was nog steeds helemaal in de war, ik denk echt dat het een traumatische gebeurtenis voor haar was. Ze kan zich nu vrijwel niks meer herinneren.
De volgende dag ging ik samen met een vriendin van haar en met Gugu langs in het ziekenhuis. Helaas mocht alleen ik maar naar binnen, welke tactieken ik ook gebruikte.. "ik mocht al blij zijn dat ik naar binnen mocht",omdat ik bekend was bij het personeel (collega's in a way), want normaal mogen alleen maar partners naar binnen. En als je die niet hebt is het jammer.
Haar moeder was nog van niks op de hoogte: Bongiswa had geen idee waardie nu uithing. Gisteren ben ik op huisvisite geweest; het bleek dat de moeder vrijdag even langs is geweest en daarna weer is vertrokken. Haar oom heeft ook niet echt verstand van baby's, dus het is moeilijk voor haar om te weten wat ze moet doen. Vandaag moest ze nog twee examens maken voor school. Die moest ze komen inhalen van vorige week...! Dan ben je een week moeder.. "Ik weet wel dat God de hele tijd bij me is", zei ze. Aan het begin van jaar wist ze niks over God. Ze is echt enorm gegroeid en weet nu ook dat ze een kind van Hem is.
Er was weer geen eten is huis.. het nieuwe voedselpakket komt er snel aan.
Gisteravond kreeg ik weer twee "please call me smsjes". Ik belde haar terug en maakte haar wakker. "De baby heeft gepoept", zei ze. That's good news! riep ik. Ik had haar inderdaad gezegd om even te laten weten wanneer dat zou gebeuren, want dat liep nog niet. Arm kind. Alleen thuis, instructies om haar kind elke 3 uur te voeden, morgen examens en dan bel ik haar wakker...
Bongiswa heeft de mooiste glimlach van Zuid-Afrika. Ik ga haar echt missen!
