Yes I know my Redeemer lives!

Afgelopen week waren we in de wijk om weer huisvisites te doen. Ik ga meestal met Gugu samen, vaak wel een paar keer in de week, de wijk in om medische controles te doen en/of mensen te bemoedigen.
Afgelopen woensdag ging er iemand voor het eerst mee, een vrouw van 60 uit Nederland die ook mee wil helpen in de kliniek voor een paar weken.
We gingen naar een huis om melk en eten te geven aan een vrouw met een jonge baby, van wie net de man was overleden. In de Xhosa cultuur zit de vrouw dan op een matras op de grond, in het zwart gekleed, voor een week te rouwen. Ik sprak met haar en bad voor haar. Gugu nam de baby mee, want die moest zijn inentingen hebben. Er ging een nichtje van de vrouw mee voor de baby.
We kwamen uit het huisje en liepen terug naar de auto. Ik vond het al niet zo’n heel lekker buurtje, dus wilde ook gauw terug lopen.
Ineens hoorde ik achter me geschreeuw en zag ik hoe een lange man met een grote zwarte leren jas aan de vrouw die met ons mee was beetpakte en op de grond duwde tussen twee huisjes/krotjes in; een soort doodlopend smal gangetje. Ik stond vlák achter de man en dacht te zien dat hij een pistool in z’n ene hand had. Hij probeerde haar spullen af te pakken.
Nu moeten jullie weten dat een leven hier echt niks waard is voor sommigen mensen. Voor een paar rand, voor een fototoestel, voor een portemonnee, voor een brood.. kunnen sommigen mensen ‘gewoon’ iemand vermoorden. Mensen hebben niks en zien geld.
Het gebeurde allemaal zo snel.. Gugu was al naar de auto gerend en schreeuwde naar mij dat ik moest komen en de politie moest bellen. Als ik naar haar toe zou gaan, zou ik de vrouw dus achter laten in het poortje met die man. De vrouw was aan het schreeuwen voor help. Maar ik durfde ook niet in het gevecht te gaan (en dat zou ik natuurlijk ook niet moeten doen). Toch was dat heel naar, want ik was wel degene die haar had meegenomen en voelde me verwantwoordelijk voor haar.
Er waren inmiddels best wel wat omstanders gekomen en ik riep om hulp naar hen en pakte een man beet en riep naar hem dat hij ons moest helpen. Dat hielp natuurlijk niks; meestal is er in zo’n situatie niemand die voor een andermans leven in wil staan. En bovendien: iedereen hier weet dat die man ’s avonds alsnog naar je huisje toe zou kunnen komen om jou dan te pakken nemen of te vermoorden omdat jij iemand geholpen hebt.
Iedereen van ons was dus aan het schreeuwen en was bang. Ineens stond de vrouw weer naast me en ik riep: RENNEN NAAR DE AUTO! Iedereen rende naar de auto en ik riep ‘alle knopjes omlaag!’ ik gaf gas en weg waren we. Nog steeds waren we allemaal in paniek. Ik probeerde logisch na te denken, maar dat was best moeilijk. Gugu riep nog steeds naar me dat ik de politie moest bellen, maar ik kon alleen maar denken dat we weg moesten zijn. Ik zag dat Coby hevig bloedde, dus ik stopte toch eerst om te zien of het wel goed ging en ze niet elk moment in elkaar kon storten. Maar gelukkig zat de wond naast haar slaap en ook al zat het bloed overal, het stroomde er nu niet meer uit.
Ik probeerde naar het politiebureau te rijden, nam per ongeluk een kleine omweg en daar stond een politie auto. Gugu sprong eruit en ondertussen belde ik de kliniek op. Ik bleef met Thandi aan de lijn, terwijl ik achter de politie aan moest rijden, terug naar de plek waar het was gebeurd. Daar vonden ze een slot dat voor de deuren wordt gedaan, waarmee de man haar had geslagen en wat op een pistool had geleken. De man zelf was spoorloos. We moesten mee naar het bureau om aangifte te doen. Dat gebeurde allemaal denk ik wel anders dan in Nederland. (De politie in deze provincie is het meest corrupt van Zuid Afrika) Zo werd ons ook de vraag gesteld of we wraak wilden nemen als ze hem zouden pakken. Nee, bedankt.
Daarna ben ik nog met de vrouw naar de dokter gegaan, alles was gelukkig goed. Ook nog even naar de brillenmaker, want haar bril lag helemaal in de kreukels.
Nogal heftig was het allemaal.

Maar we hebben meteen ook God gedankt dat Hij ons allemaal veilig heeft bewaard en dat er verder niks was gebeurd. De man heeft niet eens spullen kunnen afpakken! Ineens was hij weg.. dat was toch best erg bijzonder. We weten niet waarom. Misschien werd hij ineens bang (Hij moet nogal vaak de woorden ‘politie’ en ‘help ons’ hebben gehoord), misschien zag hij ineens een engel, maar in ieder geval geloof ik echt dat God ingreep en dicht bij ons was, midden in de paniek en in alles. Hij stond niet toe dat er meer gebeurde.
Ik heb me eigenlijk nog nooit echt onveilig gevoeld in de wijk, dat had ik toevallig een dag ervoor nog tegen vrienden gezegd. Soms misschien even, maar dan ga je toch ook gauw weg.
Ik voelde me al niet zo veilig op dat moment op die plek en had daarnaar moeten luisteren en gewoon niet moeten gaan. Uiteindelijk wil God elke stap leiden en kan het idee wel goed zijn, (om die vrouw op te zoeken) maar niet op dat moment.
Het was voor mij gewoon voor het eerst dat ik echt in aanraking kwam met zoveel geweld, dus dat was wel even traumatisch. Maar geweld is er nu eenmaal.
Ik wil mezelf dus ook zeker niet gaan opsluiten om te voorkomen ooit weer geweld te zien.

Laura heeft die middag meteen voor me gebeden en ik heb vanochtend in de kerk ook voor me laten bidden. Ik wil niet dat angst nu in iets de overhand gaat krijgen, maar geloof. (Onze twee basisemoties voor alles: angst en geloof). Ik wil niet dat m’n geloof nu kleiner word of God me wel beschermd, maar juist groter.
We leveren natuurlijk een geestelijke strijd (nu ook in het fysieke), maar we mogen er zeker van zijn dat God niet toestaat de vijand een vinger aan ons legt. Hij ís mijn beschermer. Hij houdt van mij en heeft mij vrijgekocht; ik ben de dochter van de enige God, de Koning. Ik hoef dus nergens bang voor te zijn. En ik mag, naast dat ik me beschermd weet, gewoon vragen om wijsheid en handelen vanuit wijsheid.
Oja, ik ben trouwens niet boos op de man zelf. Ik zie het echt als het kwaad dat in hem zat en de overhand nam. Die man moet een verschrikkelijk leven hebben. Maar God heeft hem net zo lief als mij en jou. Alleen God kan zijn ogen openen om te laten zien dat er ook een écht Leven is. We strijden niet tegen vlees en bloed (dat zijn onze medemensen!) maar tegen machten en overheden van de duisternis. (Kijk maar in Ef 6:12)

Ik voel een grote blijdschap in me komen en ik zing: ‘The enemy has been defeated, death could not hold You down, we’re gonna lift our voice in victory, we’re gonna make Your praises loud!’ (Shout unto God- Hillsong United)

Special

Afgelopen week kreeg ik een hele speciale en leuke surprise...:

Zonder dat ik van iets af wist, werd ik tijdens werktijd ontvoerd naar het strand en stond Geert daar ineens met een bos bloemen op me te wachten!

Ik wist helemaal van niks en kon niet geloven dat hij er zomaar was, voor een (lang) weekend!

Het was Super om weer voor even bij elkaar te zijn! :)

Iedereen hier (inclusief ikzelf) vinden het verhaal helemaal geweldig!

Onlangs zijn we als kliniek op de tv hier geweest en echt verbazend veel mensen in de omgeving hebben het gezien. Het ging met name over de baby-safe; dat we een mogelijkheid bieden voor mensen die echt hun kind niet kunnen houden. Hieronder een plaatje van Gugu en mij tijdens een gezondheidscampagne (lijkt wel koninginnedag) vorige week in een gekke bui, waarin die baby-safe nog eens geshowd wordt.

Feestdagen en verkleed-acties, daar kunnen ze hier wat van..! Zo was er twee weken terug een casual-day, waarop iedereen verkleed naar het werk mag komen als je een sticker koopt voor het goede doel en die op je kleding draagt. Dit jaar was het thema 'sport'. Huisvisites, echo's en counselling in een jog-outfit; weer eens lekker wat anders! ;)

De mobiele kliniek (lees: meestal mijn Golfje volgepropt met spullen) lijkt wel meer te gaan uitbreiden: we doen veel huisvisites bij pasgeborenen en wegen baby's en kids tot +/- 3 jaar en geven voedingsadviezen en vitamine A en delen kleding uit. Pas had ik een lekke band en toen ik die met wat hulp vervangen had, ontstond er spontaan een nieuwe weegplek: door de 'commotie' waren bijna 50 moeders met jonge kinderen langsgekomen of hadden van elkaar gehoord dat wij er waren!

Liefs vanuit een lente-achtig 'en-we-braaien-nog-steeds-lekker-door' Jeffreys!